Położony w północno-zachodniej części Nizin Środkowopolskich. Od południa otoczony jest wzgórzami Dalkowskimi i wałem Trzebnickim, a od północy – Wzniesieniami Zielonogórskimi oraz polodowcowymi wysoczyznami Leszczyńską i Kaliską. Zajmuje w granicach Polski obszar o powierzchni ok. 3 tys. km2. Wschodnią część regionu określano dawniej jako Pradolinę Baryczy.

Nad rzeką Barycz wśród pól, łąk i lasów od wieków budowano wielkie stawy rybne. Ta unikalna mozaika środowisk stała się ostoją dla wielu gatunków roślin i zwierząt. Bogaty świat przyrody sąsiaduje tu z równie ciekawymi, co mało znanymi zabytkami kultury. Dolina Baryczy to największy w Polsce ornitologiczny rezerwat "Stawy Milickie" - prawdziwy ptasi raj i wymarzone miejsce do birdwatchingu. To wiekowe aleje dębowe, niedostępne olsy, kwieciste łąki i pełne życia wody, zachęcające do uprawiania turystyki przyjaznej przyrodzie. To również unikatowe domy z rudy darniowej, szachulcowe kościoły i zabytkowe, choć ciągle działające jazy - ślady po dawnych mieszkańcach tych ziem.

Kuźniczysko, tak jak i inne osady na tym terenie, było kolonią leśną, która z czasem dała początek wiosce. Spośród dwóch czynnych w XV w. hut żelaza jedna leżała na terenie Czeszowa, a druga Kuźniczyska. W 1422 r. należała ona do rodziny Muslischs, która za użytkowanie jej płaciła klasztorowi 5 marek czynszu rocznego. Dla porównania huta Johana Hubnera w Czeszowie oprócz czynszu, dawała klasztorowi dwa pługi i dwa pręty z żelaza. W 1433 r. Muslischowie sprzedali kuźnię.wtedy nie było jeszcze wioski, a okoliczni mieszkańcy zajmowali się hutnictwem, karczowaniem i wypalaniem drewna oraz pszczelarstwem. Z czasem na wytrzebionym terenie powstała wieś i folwark klasztorny.


Kościół w Kuźniczysku pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia NMP to obiekt wyjątkowy. Zaprojektowany został i wybudowany w XVIII wieku przez niemieckiego architekta i budowniczego Carla Gottharda Langhansa - autora takich dzieł architektury jak Brama Brandenburska w Berlinie czy Pałac Królewski we Wrocławiu. Kościół zbudowany jest z modrzewia, i choć ma już ponad 300 lat, to we wnętrzu nadal można poczuć niezwykły zapach charakterystyczny dla tego typu drewnianych budowli.


Kościół szachulcowy, barokowy konstrukcji słupowo – ramowej. Zbudowany na planie krzyża greckiego w stylu barokowym. Część centralna zbudowana na planie ośmioboku, kryta łamaną kopułą z blachą miedzianą. Zwieńczona wieżyczką z latarnią i chorągiewką. Ramiona krzyża zamknięte prostokątnie, zwieńczone trójkątnymi szczytami i kryte dachami dwuspadowymi.

Zamek Elizy - zbudowany w miejscu starszej rezydencji szlacheckiej w 1899r. w stylu neogotyckim. Fundatorem i pierwszym właścicielem był ówczesny właściciel Wielkiej Lipy - Alfred von Waldenburg-Würben. Swój przydomek (Elsenburg) pałac zyskał na cześć żony właściciela - Elizy Karoliny von Krohn. Nad wejściem znajduje się herb rodzin obojga małżonków. Od 1994 właścicielem pałacu jest Ferdinando Caggiati, który wyremontował pałac i nadał mu dawną świetność.

Pałac został zbudowany w stylu eklektycznym na planie dwóch połączonych prostokątów z ryzalitami. Nakryty jest dachami dwuspadowymi ujętymi w szczyty schodkowe, z dwiema wyższymi wieżami..we wnetrzach zachowała się część pierwotnego eklektycznego wystroju. Obecnie pięknie odrestaurowany stanowi własność prywatną.

pas wzniesień (wał) morenowych ukształtowany w okresie zlodowacenia środkowopolskiego. Rozciąga się od Ostrowa Wielkopolskiego na wschodzie po Łęknicę na zachodzie. Ogranicza od północy Nizinę Śląską. Rzeka Bóbr dzieli Wał Trzebnicki na zachodnie (lewobrzeżne) Wzniesienia Żarskie i wschodnie (prawobrzeżne) Wzgórza Dalkowskie.

Zamek w Urazie został spalony w 1945 roku w ostatnich dniach drugiej wojny światowej. Po zakończeniu działań wojennych majątek w URAZ 2ie przejęło państwo polskie. Zamek podlegał władzom samorządowym z Obornik Śląskich. W rzeczywistości pozbawiony opieki szybko popadał w ruinę. Już w 1952 roku zawaliły się sklepienia i stropy parteru. Z czasem runął narożnik południowy zamku. Losu zabytku nie odmieniły nawet zmiany własnościowe jakie nastąpiły w 1989 roku.wtedy to ruinę nabyły osoby prywatne. Obecnie zrujnowany zamek w dalszym ciągu pozostaje własnością prywatną. (aktualną historię własności prywatnej znaleźć można na przystanekwroclaw.pl).

Ruina. Pozostałości częściowo wykorzystywane, budynek dawnej stajni mieści stadninę koni. Istnieje możliwość zobaczenia resztek pałacu.




Jest to najdalej wysunięty na południe makroregion podprowincji Nizin Środkowopolskich. Leży pomiędzy Przedgórzem Sudeckim i Sudetami na południu, Kotliną Ostrawską na południowym wschodzie, Wyżyną Śląsko-Krakowską na wschodzie, Wałem Trzebnickim na północy i Niziną Śląsko-Łużycką na zachodzie, głównie wzdłuż doliny Odry. Wysokość od ok. 100 do 260 m n.p.m.

Najlepiej zachowaną pozostałością zamku w Bierutowie jest otynkowana, wolno stojąca wieża, będąca niegdyś częścią skrzydła wschodniego.wieża w dolnej części jest kwadratowa, ostatnią piątą kondygnację ma ośmioboczną i zwieńczona jest barokowym hełmem. Dobrze zachowana jest także wzniesiona w 1680 roku barokowa brama. Częściowo czytelne są otaczające założenie ceglane mury obwodowe. Dawne skrzydło południowe w latach 80-tych wieku zostało zaadaptowane na mieszkania prywatne. W budynku zachowało się kilka detali barokowej kamieniarki z tarczą herbową książąt wirtembersko-oleśnickich.

Kościół cmentarny, wzniesiony w XVII w., w stylu gotyckim. Zachowany w stanie ruiny.

Kościół cmentarny usytuowany jest w zachodniej części miasta, poza murami miejskimi, na terenie cmentarza, zamienionego po 1945 roku na park miejski. Obiekt pozostaje w stanie zabezpieczonej ruiny. Do czasów obecnych zachowane są mury obwodowe. Murowany z cegły, wzniesiony w stylu gotyckim. Orientowany. Zbudowany na planie krzyża zbliżonego do greckiego o jednoprzęsłowych ramionach zakończonych półkoliście, z lekko wydłużonym, dwuprzęsłowym ramieniem zachodnim.w pn.-zach. narożu budowli zachowany jest wysoki czworoboczny komin, stanowiący pozostałość wyburzonego współcześnie aneksu kotłowni(?), pochodzącego z pocz. XX w.

Najcenniejszy i najbardziej okazały zabytek Oleśnicy, a także jeden z najcenniejszych na Dolnym Śląsku. Zbudowany w XIV wieku i usytuowany w południowo-zachodniej części fortyfikacji miejskich. Wcześniej, być może przed 1238 roku istniał tu książęcy gród, w 1245 roku natomiast powstała kasztelania. Do 1492 roku księstwo oleśnickie należało do Piastów Śląskich, a po śmierci Konrada IX Białego ( Młodszego ) Zamek przeszedł w 1495 roku we władanie księcia ziębickiego, Henryka I, potem księcia Jana, synów króla czeskiego Jerzego z Podiebradów. Od roku 1647 Zamkiem zarządzały książęce rodziny z rodu von Wirttenberg-Weiltigen ( Oels ), potem von Braunschweig ( książęta Bruszwiccy ). W 1884 roku Zamek staje się tronowym lennem monarchii pruskiej i rezydencją każdorazowego następcy tronu pruskiego, a od 1926 roku, po wielu pertraktacjach – prywatną własnością rodziny von Hohenzollern. Zamek integralnie związany jest z Oleśnicą – miastem wież i róż – położoną na starym szlaku bursztynowym i stanowiącym znakomitą bazę wypadową do położonego w odległości 30 km Wrocławia.