podprowincja fizycznogeograficzna w środkowej Polsce (29% powierzchni kraju) i częściowo w Czechach, stanowiąca południowo-wschodnią część Niżu Środkowoeuropejskiego. Region stanowi głównie system bezjeziornych równin erozyjno-denudacyjnych o wysokościach 100-200 m n.p.m., maksymalnie ponad 340 m na Płaskowyżu Głubczyckim (pomijając sztucznie usypaną Górę Kamieńską o wysokości 389 m). Roczne opady są niewielkie (450-500 mm). Niziny Środkowopolskie dzielą się na 8 makroregionów: 318.1-2 Nizina Południowowielkopolska 318.3 Obniżenie Milicko-Głogowskie 318.4 Wał Trzebnicki 318.5 Nizina Śląska 318.6 Nizina Północnomazowiecka 318.7 Nizina Środkowomazowiecka 318.8 Wzniesienia Południowomazowieckie 318.9 Nizina Południowopodlaska

Nizina Południowowielkopolska jest regionem rolniczym, o jednym z najważniejszych w Polsce poziomów rozwoju tego działu gospodarki. Przez stulecia była uważana za spichlerz Polski. Uprawia się tam głównie pszenicę, żyto, ziemniaki, buraki cukrowe, rzepak oraz warzywa i owoce. Rozwinięta jest także hodowla trzody chlewnej, bydła i drobiu. Wysoko wydajne rolnictwo stało się podstawą rozwoju przemysłu spożywczego. Na obszarze całej tej krainy rozsiane są młyny, browary, zakłady przetworów ziemniaczanych, warzywnych i owocowych, gorzelnie oraz zakłady mięsne. Na Nizinie Południowowielkopolskiej przeważają małe miasta, poniżej 10 tysięcy mieszkańców. Rozmieszczone są one dość równomiernie. Największe miasta to: Kalisz, Konin, Leszno, Ostrów Wielkopolski, Sieradz.

Położony w północno-zachodniej części Nizin Środkowopolskich. Od południa otoczony jest wzgórzami Dalkowskimi i wałem Trzebnickim, a od północy – Wzniesieniami Zielonogórskimi oraz polodowcowymi wysoczyznami Leszczyńską i Kaliską. Zajmuje w granicach Polski obszar o powierzchni ok. 3 tys. km2. Wschodnią część regionu określano dawniej jako Pradolinę Baryczy.

pas wzniesień (wał) morenowych ukształtowany w okresie zlodowacenia środkowopolskiego. Rozciąga się od Ostrowa Wielkopolskiego na wschodzie po Łęknicę na zachodzie. Ogranicza od północy Nizinę Śląską. Rzeka Bóbr dzieli Wał Trzebnicki na zachodnie (lewobrzeżne) Wzniesienia Żarskie i wschodnie (prawobrzeżne) Wzgórza Dalkowskie.

Jest to najdalej wysunięty na południe makroregion podprowincji Nizin Środkowopolskich. Leży pomiędzy Przedgórzem Sudeckim i Sudetami na południu, Kotliną Ostrawską na południowym wschodzie, Wyżyną Śląsko-Krakowską na wschodzie, Wałem Trzebnickim na północy i Niziną Śląsko-Łużycką na zachodzie, głównie wzdłuż doliny Odry. Wysokość od ok. 100 do 260 m n.p.m.

Dzieli się na 7 mezoregionów: 318.61 Wysoczyzna Płońska 318.62 Równina Raciąska 318.63 Wzniesienia Mławskie 318.64 Wysoczyzna Ciechanowska 318.65 Równina Kurpiowska 318.66 Dolina Dolnej Narwi 318.67 Międzyrzecze Łomżyńskie

makroregion fizycznogeograficzny w środkowej Polsce, wschodnia część Nizin Środkowopolskich. Dzieli się na 9 mezoregionów: 318.71 Równina Kutnowska 318.72 Równina Łowicko-Błońska 318.73 Kotlina Warszawska 318.74 Dolina Dolnego Bugu 318.75 Dolina Środkowej Wisły 318.76 Równina Warszawska 318.77 Równina Kozienicka 318.78 Równina Wołomińska 318.79 Równina Garwolińska

Wzniesienia Południowomazowieckie pod względem hipsometrycznym stanowią region przejściowy od Nizin Środkowopolskich do Wyżyny Małopolskiej. W okolicach Piotrkowa, Łodzi i Rawy Mazowieckiej wysokości n.p.m. przekraczają 200 m, a nawet 250 m. Zbudowane są z gliny zwałowej lub piasków lodowcowo-rzecznych. Wzniesienia znajdują się częściowo w brzeżnej strefie zlodowacenia warciańskiego.

makroregion fizycznogeograficzny Nizin Środkowopolskich, położony na południe od doliny środkowego Bugu, na wschód od doliny środkowej Wisły, na północ od Wyżyny Lubelskiej i na zachód od Polesia Zachodniego. Teren w północnej części jest lekko falisty, z ostańcami moren, ozów i kemów związanych z zasięgiem zlodowacenia warciańskiego (według poprzedniej terminologii – stadiału Warty zlodowacenia środkowopolskiego). Południową część regionu przecina Pradolina Wieprza. Wyniosłość do 223 m n.p.m. na północ od Kałuszyna.