Aktualizacja: 30.sierpień'2022
  




Konin
Przewodnik z cyklu PLUS



Ziemia konińska charakteryzuje się przede wszystkim bogatym dziedzictwem kulturowym. Są tu także miejsca, gdzie w zaciszu i spokoju, z dala od zgiełku można spędzić aktywny wypoczynek pośród licznych jezior oraz otaczających je lasów.



Co zobaczyć?:


f
Dawna Fabryka Reymonda
Spacerując Bulwarem Nadwarciańskim, nie sposób nie zauważyć położonego po drugiej stronie rzeki białego kompleksu budynków z charakterystyczną ceglaną wieżą. Zespół ten, nazywany "Białą fabryką", to obiekty dawnej fabryki maszyn i narzędzi rolniczych Edwarda Reymonda, Szwajcara, który osiedlił się w Koninie w drugiej połowie XIX wieku.

Fabryka Reymonda była na przełomie XIX i XX wieku jednym z największych pracodawców w tej części Wielkopolski. Na fabrykę składał się kompleks hal produkcyjnych utrzymanych w jednakowym stylu oraz górująca nad nimi neogotycka wieża ciśnień. Fabryka Reymonda jest przykładem XIX-wiecznego budownictwa przemysłowego podlegającego dziś ochronie konserwatorskiej. Po II wojnie światowej w zakładach umieszczono Państwowy Ośrodek Maszynowy.

Słup koniński
Na konińskiej starówce, przy kościele św. Bartłomieja, stoi najstarszy znak drogowy w Europie Środkowo- wschodniej. Jest to tzw. Słup koniński.

Pierwotnie (do 1828 r.) umiejscowiony był w okolicach konińskiego zamku na obecnym Pl. Zamkowym, dawniej zwanym Rynkiem Garncarskim, a przez ludność żydowską Tepper Mark. Wskazywał połowę drogi z Kalisza do Kruszwicy. Słup znajduje się w odległości ok. 52 km od każdego z miast. Stoi na lewym narożniku kościoła św. Bartłomieja. Wykonany zapewne z piaskowca brzezińskiego, o wysokości 252 cm.

W okolicy:
Najbliższy przewodnik:
Strzelno >>>

Na północ:

Skansen Etnograficzny (Gosławice)
Skansen udostępniany jest zwiedzającym w okresie letnim/ maj –wrzesień/. Jest też miejscem organizowania imprez plenerowych o tematyce etnograficznej, jak pokazy; kucia konia, lepienia garnków, wypieku chleba, plenery rzeźbiarskie, malarskie, występy ludowych zespołów folklorystycznych oraz festyny. Skansen uzupełnia tzw. mała architektura – wiata z maszynami rolniczymi m.in. przedwojennych konińskich producentów, piec wolno stojący do wypieku chleba, studnia do wody z „ żurawiem”. r Całość uzupełnia przydomowy ogródek, gdzie uprawia się typowe wiejskie warzywa, zioła i kwiaty.

Skansen tworzą:
– chałupa z Kopojna, gm. Zagórów– datowana na 1887rok, posiadająca belki z datą 1784 o układzie dwutraktowym i konstrukcji ścian sumikowo-łątkowych z narożami łączonymi na węgieł. Posiada dach czterospadowy kryty pierwotnie słomą a po remoncie dachu w 2002 roku trzciną. Obecnie służy do eksponowania wystroju wnętrza chłopskiej chałupy oraz prezentacji sprzętu domowego, narzędzi codziennego użytku w gospodarstwie i wyrobów rzemieślniczych. Co roku jedno pomieszczenie adaptowane jest na prezentację wybranego warsztatu rzemieślniczego.
– stodoła z Czepowa Dolnego, gm. Uniejów, datowana na 1873 rok , o konstrukcji ścian sumikowo-łątkowej i narożach węgłowych łączonych na „ rybi ogon” z dachem dwuspadowym krytym obecnie trzciną. Jej wnętrze wykorzystywane jest do prezentacji maszyn i sprzętu rolniczego oraz na imprezy plenerowe organizowane w skansenie.
– wiatrak „ koźlak” ze wsi Bolechowo, gm. Kazimierz Biskupi z XIX wieku. Posiada on oryginalne kompletne wyposażenie z ciekawymi rozwiązaniami technicznymi. Wcześniej znajdował się na obszarze działalności górniczej i przez kopalnię został rozebrany i postawiony w skansenie w 1986 roku.
– drugi wiatrak „ koźlak” został zestawiony z elementów zniszczonych wiatraków z Kotwasic, gm. Malanów oraz Goranina, gm. Ślesin. Zaadaptowany został na działalność edukacyjną i wystawienniczą.
– kuźnia z podcieniami kryta dachówką jest rekonstrukcją nie istniejącej już kuźni z Tarnowa, gm. Tuliszków. Posiada bogate wyposażenie kowalskie i co pewien czas organizuje się w niej pokazy kucia koni.





Najbliższy przewodnik:
w przygotowaniu

Na wschód:

Drewniane kocioły Wielkopolski
Wielkopolskie kościoły budowano przeważnie w konstrukcji wieńcowej (zrębowej) lub w konstrukcji sumikowo-łątkowej, a następnie ich ściany szalowano wertykalnie. Jednak zachowały się liczne świątynie, przeważnie protestanckie, które zbudowano w konstrukcji słupowo-ramowej z wypełnieniami z glinobitki (tzw. strychulec, szachulec), a od XIX wieku z cegły (tzw. mur pruski).

Niejednokrotnie pola między belkami (czarnymi od impregnatu przeciwogniowego) tynkowano na biało, co tworzyło niezwykle dekoracyjny efekt. Wiele z drewnianych świątyń posiada osobno stojące dzwonnice, niekiedy o wymyślnych kształtach. Jeżeli zaś dzwon zawieszony jest na kościelnej wieży, to ma ona konstrukcję słupowo-ramową i nie jest zespolona z nawą, gdyż powstające drgania doprowadziłyby do jej zawalenia. Wszystkie świątynie zostały udokumentowane fotograficznie i pomierzone. Niestety, od tego czasu 7 z nich spłonęło (m.in. szachulcowy w Szlichtyngowej i drewniany w Tuchorzy). W dniu dzisiejszym na terenie województwa wielkopolskiego istnieją 152 drewniane katolickie świątynie i 5 protestanckich; szachulcowych- katolickich 13 i protestanckich 21. Do rejestru zabytków wpisano 193 kościoły, w tym 29 z nich posiada cenną polichromię (m.in. Słopanowo, Tarnowo Pałuckie, Słupca, Sokolniki, Bralin, Zakrzewo, Brokęcino, Buczek Wielki,




Najbliższy przewodnik:
Kalisz >>>

Na południe:

Grodziec - ruiny kościoła ewangelickiego
Poewangelicki kościół, który od wielu lat pozostaje ruiną. Na szczęście władze gminy postanowiły zadbać o ten zabytek, sprzątając teren świątyni oraz wycinając porastające wszystko drzewka i krzewy. Mam nadzieję, że teren przykościelny jak też dojście do kościoła zostaną również uporządkowane. powiadają, że da się wejść do środka. (z opinii w Google)





Najbliższy przewodnik:
w przygotowaniu

Na zachód:

Nadwarciański Park Krajobrazowy
Nadwarciański Park Krajobrazowy został utworzony w 1995 r. na powierzchni 134,3 km2. Leży w dolinie Warty między autostradą A2 a ujściem Prosny do Warty poniżej Pyzdr (powiaty słupecki i wrzesiński). Park chroni krajobraz szerokiego dna Pradoliny Warszawsko-Berlińskiej, w której przeważają łąki i pastwiska, zajmujące ponad połowę powierzchni Parku. Warta, zmieniając często swój bieg, pozostawiła w dnie pradoliny liczne starorzecza, okresowo podczas wezbrań napełniane wodą. Większość powierzchni Parku to tereny otwarte, głównie łąki, wilgotne pastwiska, podmokłe nieużytki.

Warunkiem utrzymania obecnego krajobrazu Parku jest jego gospodarcze wykorzystanie, w wyniku którego hamowana jest naturalna sukcesja roślin. Niepowtarzalne zbiorowiska typu dolinnego wytworzyły się właśnie w wyniku koszenia łąk lub użytkowania ich jako pastwiska. Ciekawostką są „gęsie pastwiska” – tereny zalewowe, na których wypasane są widoczne z daleka stada białych gęsi. Swoiste cechy ekosystemu dna doliny, a zwłaszcza bogactwo roślinności i cykliczne wylewy rzeki, wywarły znaczący wpływ na ukształtowanie się tutaj warunków sprzyjających obecności ptaków. Dzięki temu ten odcinek doliny Warty uznany został za ostoję ptaków wodno-błotnych o randze międzynarodowej. Ogółem na terenie Parku stwierdzono występowanie 230 gatunków ptaków, z czego ponad 150 gatunków to ptaki lęgowe. Są to m.in.: bąk, bączek, gęś gęgawa, czajka, batalion, rybitwy białoczelna i czarna. Nie mniej liczne są gatunki przelotne, np. bielik, gągoł, nurogęś. Oprócz bogactwa ptaków występują tu również interesujące ssaki, z których na szczególną uwagę zasługują gatunki związane z terenami podmokłymi, m.in. bóbr, wydra i łoś.


Copyright © MUWIT.pl    O portalu |  autorzy |