z archiwum MUWIT.pl
Zawada - św. Marcina
Pięknie położony, w najwyższym punkcie górującego nad Tarnowem wzniesienia (góra św. Marcina), kościół p. W. Św. Marcina w Zawadzie zbudowany został w XV w. Na szczególną uwagę zasługują ostrołukowe portale gotyckie, gotyckie okucia kowalskie, późnogotyckie płaskorzeźby oraz krucyfiks.
Pierwsza wzmianka o parafii w Zawadzie, wsi położonej niedaleko Tarnowa, pochodzi z 1326 roku. Drewniany kościół z XV wieku, w XVII wieku przebudowano i dobudowano do niego czworoboczną wieżę konstrukcji słupowej o lekko pochyłych ścianach z nadwieszoną izbicą i dachem krytym gontem. Jest to świątynia gotycka, konstrukcji zrębowej, jednonawowa z węższym prezbiterium zamkniętym trójbocznie, zakrystią, przedsionkiem i kruchtą. W barokowym wnętrzu płaskie stropy pokrywa polichromia figuralna, a ściany ornamentalna z XX wieku. Na chórze muzycznym, wspartym na dwóch kolumnach, znajdują się cztery późnogotyckie płaskorzeźby, prawdopodobnie z warsztatu Stanisława Stwosza. We wczesnobarokowym ołtarzu głównym widać wizerunek świętego Marcina, dzieło Tomasza Dolabelli z XVII wieku. Cenne są krucyfiksy, gotycki krucyfiks z XVI wieku i barokowy na belce tęczowej z XVIII wieku. W 1968 roku kościół wyremontowano, wzmocniono konstrukcję ścian i wieży z sobotami oraz wymieniono szalunek ścian i pokrycie gontem. W wolnostojącej dzwonnicy wiszą trzy dzwony, najstarszy z 1606 roku, drugi upamiętnia Zbigniewa Strzałkowskiego, misjonarza w 1991 rok zamordowanego w Peru.
Więcej
>>>
Z notatnika krajoznawcy
>>
Z drewnianego notatnika
>>
Z notatnika keszera
>>
Link |
Link |
GPS |
z archiwum MUWIT.pl
z archiwum MUWIT.pl
Cmentarze wojenne - Szlak Frontu Wschodniego
Cmentarze są w różnym stanie zachowania - od pięknie odrestaurowanego cmentarza Łużna-Pustki, po zarośnięte miejsca, gdzie nie widać nic. Czasem śladem po wojnie jest jeden grób na zbiorowym cmentarzu. Jednakże niektóre z nich zostały objęte konserwatorską opieką - co oznacza, że kiedy zaczynałam pisać przewodniki, Rotunda była zarośniętym szczytem, na który prowadziła "kozia ścieżka", dziś groby są odrestaurowane, a nad cmentarzem górują drewniane gontyny - zrekonstruowane wg projektu Jurkowicia. Zatem, zanim odpuścicie sobie zwiedzanie danego cmentarza - spróbujcie znaleźć informacje na temat aktualnego stanu.
Szlak Frontu Wschodniego I Wojny Światowej w województwie małopolskim wiedzie do miejsc, które w latach 1914–1915 były areną kluczowych zmagań na froncie wschodnim Wielkiej Wojny. Podróżując wzdłuż szlaku, można zobaczyć pamiątki tamtych czasów: forty twierdzy Kraków, krakowskie Oleandry, z których wyruszyła I Kampania Kadrowa, muzea oraz liczne cmentarze wojenne zaprojektowane przez wybitnych ówczesnych artystów. Na trasie znalazły się również dawne obiekty wojskowe, np. koszary, siedziby sztabów walczących armii, szpitale wojskowe. W niektórych miejscach ocalały ślady okopów i innych umocnień polowych. Jednak ich odnalezienie nie jest proste - nie ma się czemu dziwić, skoro sławny węgierski pisarz Ferenc Molnár, korespondent wojenny z frontu wschodniego, miał z tym kłopot już w rok po walkach...
Więcej
>>>
Z notatnika krajoznawcy
>>
Z drewnianego notatnika
>>
Z notatnika keszera
>>
Link |
Link |
GPS |
z archiwum MUWIT.pl
Podgórze Bocheńskie i Nizina Nadwiślańska
Polska | Nizina Nadwiślańska
między DK 94, a Wisłąspr
Na północ rozciągają się tereny trudne do sklasyfikowania. Z jednej strony - Puszcza Niepołomicka, Dolina Dolnej Raby, czyli tereny atrakcyjne przyrodnizo. Z drugiej - krakowskie rubieże, na pograniczu Nowej Huty. Tu też można znaleźć ciekawe miejsca, ale jest ich coraz mniej, bo Kraków się, niestety, rozrasta.
Warto zobaczyć zamek w Niepołomicach, rynek w Uściu Solnym (choć od czasu, kiedy objęto go ochroną w ramach szlaku architektury drewnianej, zapewne bardzo się zmienił. I zapewne na gorsze, choć mieszkańcy tak nie uważają).
W każdym razie - warto zaglądnąć i samemu sprawdzić. Do tego kościoły drewniane w Krzyżanowicach, Gawłowie czy Strzelcach Wielkich. Geograficznie jest to Podgórze Bocheńskie.
Między autostradą A4 i jej alternatywą - drogą krajową nr 94, a Wisłą, rozciąga się Nizina Nadwiślańska, która leży między dolinami rzek - Raba, Dunajec i San.
Tu włączyłam zarówno Nizinę Nadwiślańską sensu stricto oraz Podgórze Bocheńskie, które byłyby turystycznie nieatrakcyjne, gdyby nie kopalnie soli Unesco w Wieliczce i Bochni. I gdyby nie rzeźby Wita Stwosza z Powiśla. I gdyby nie malowana wieś - Zalipie... I gdyby nie... Region najlepiej zwiedzać samochodem lub rowerem. A najlepiej połączyć oba warianty.
W widłach Wisly i Dunajca znajduje się perełka regionalna - Dwór w Dołędze. Dziś pełniący funkcje muzealne, stąd można go zwiedzać także wewnątrz.
Więcej
>>>
Z notatnika krajoznawcy
>>
Z drewnianego notatnika
>>
Z notatnika keszera
>>
Link |
Link |
GPS |
z archiwum MUWIT.pl
50.03985, 20.85555
Link | muzeum.tarnow.pl
Miniregion | Warmiatodo
Tematycznie | Unesco
z archiwum MUWIT.pl
Wierzchosławice - muzeum Wincentego Witosa
Muzeum Wincentego Witosa w Wierzchosławicach składa się z dwóch części: rodzinnego domu Wincentego Witosa w Dwudniakach (przysiółku Wierzchosławic), w którym się urodził i spędził dzieciństwo. Dom ten wybudowany został w pierwszej połowie XIX w. (1814 r.).
Stanowi on przykład typowego budownictwa wiejskiego podtarnowskiej wsi. Zbudowany jest według panujących wówczas zasad. Dach jest dwuspadowy, kryty słomą, ściany wylepiane gliną. W obejściu znajduje się też studnia z żurawiem. Dom ten jest nazywany "Starą Zagrodą".
Drugą, a zarazem główną częścią muzeum jest "Nowa Zagroda" - gospodarstwo Witosa, które stanowi zespół pięciu drewnianych budynków. W jego skład wchodzi: dom mieszkalny, dwie stodoły, stajnia i piwnica. Budynki są tak usytuowane, że całość tworzy czworokąt foremny. Zagrodę tę W. Witos wybudował pomiędzy 1905, a 1913 r.
Więcej
>>>
Z notatnika krajoznawcy
>>
Z drewnianego notatnika
>>
Z notatnika keszera
>>
Link |
Link |
GPS |
z archiwum MUWIT.pl
Odporyszów - Muzeum Jana Wnęka
Polska | | woj. małopolskie |
Odporyszów, plac Kościelny | gmina Żabno | powiat tarnowski |
Więcej
>>>
Z notatnika krajoznawcy
>>
Z drewnianego notatnika
>>
Z notatnika keszera
>>
Link |
Link |
GPS |
Podziwiać w nim można rzeźby ludowego twórcy - Jana Wnęka, m.in. kilkupostaciowe sceny Zwiastowania, Narodzenie Pana Jezusa, Ukrzyżowania czy Zmartwychwstania. 12 rzeźb (m.in. Chrystusa w Ogrojcu) oglądać można w Kaplicy Ogrojec, a 5 płaskorzeźb (m.in. Pietę) w kaplicach-stacjach Siedmiu Boleści Matki Bożej na dawnym cmentarzu cholerycznym.
Muzeum Parafialne im. Jana Wnęka w Odporyszowie, filia Muzeum Diecezjalnego w Tarnowie, mieści się przy kościele p. W. Oczyszczenia Najświętszej Marii Panny. W muzeum znajduje się ekspozycja poświęcona zbiorom sakralnym, rzeźbom i pamiątkom po cenionym ludowym rzeźbiarzu i konstruktorze - Janie Wnęku. Są tu m. in. wielopostaciowe sceny Zwiastowania, Narodzenia i Ukrzyżowania Chrystusa. W kaplicy Ogrojec znajduje się 12 innych rzeźb (m.in. Chrystus w Ogrojcu), 5 płaskorzeźb (m.in. Pieta) umieszczono w kaplicach - stacjach Siedmiu Boleści Matki Bożej na dawnym cmentarzu cholerycznym. O Janie Wnęku przypomina drewniany dwumetrowy pomnik wykonany przez M. Pajora.
Więcej
>>>
Z notatnika krajoznawcy
>>
Z drewnianego notatnika
>>
Z notatnika keszera
>>
Link |
Link |
GPS |
z archiwum MUWIT.pl
Zalipie - Malowana wieś
Z inicjatywy Felicji Curyłowej rozpoczęto budowę Domu Malarek w Zalipiu, miejsca, gdzie twórczynie miały się spotykać, dzielić doświadczeniami, miejsca, które, byłoby dowodem, że ich praca twórcza jest ważna. Pomysłodawczyni tego nie doczekała, ale Dom Malarek powstał i jest ośrodkiem artystów z całego Powiśla Dąbrowskiego. To mocno bijące serce żywego i złożonego organizmu, jakim jest cały zespół twórców ludowych z Zalipia i okolicznych wiosek. Tutaj bardzo prężnie kwitnie różnorodna działalność kulturalna, malarki ozdabiają duże ilości przedmiotów na potrzeby turystyki.
Zdobnictwo zalipiańskie znane już było ponad 100 lat temu, tradycja malowania domów przetrwała do dziś. Wszystko zaczęło się zwyczajnie: tutejsze kobiety miały niełatwe zadanie, aby utrzymać czystość w chałupach z okopconymi ścianami, w izbach, w których obok ludzi przebywał inwentarz. Początkowo młode dziewczęta, podpatrując się wzajemnie, na pobielonych wapnem ścianach, np. pieca, przy pomocy pędzla zrobionego z prosa lub żyta, robiły tzw. "packi", czyli nieregularne plamki. Wykorzystywały do tego sadze rozrobione w mleku. Gdy pomysły przynosiły oczekiwane rezultaty, zaczęto malować podmurówkę, czyli wystający z ziemi fundament, który ciągle był brudny. Tutaj kobiety kolejność kolorów odwracały, bieliły rozpuszczoną sadzą, a packi odbijały pędzlem umoczonym w wapnie. Ten sposób upiększania obejścia trwał jeszcze wiele, wiele lat, dopiero po II wojnie światowej, gdy domy murowane zaczęły wypierać drewniane, a z izb znikły olbrzymie piece do gotowania, pieczenia chleba i spania na zapiecku, packi zaczęły przechodzić do histori
G
Więcej
>>>
Z notatnika krajoznawcy
>>
Z drewnianego notatnika
>>
Z notatnika keszera
>>
Link |
Link |
GPS |
z archiwum MUWIT.pl
49.99472, 21.05888
Link | szynwald.pl
z archiwum MUWIT.pl
Skrzyszów - Kościół w Skrzyszowie
Kościół pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika wzniesiony został w 1517 roku z fundacji Jana Amora Tarnowskiego, hetmana wielkiego koronnego i kasztelana krakowskiego. Kościół wybudował cieśla Jana z Czchowa. Kościół jest uznawany za jeden z największych i najpiękniejszych zabytków drewnianej architektury w Małopolsce.
Kościół świętego Stanisława Biskupa w Skrzyszowie jest największym drewnianym kościołem późnogotyckim, konstrukcji zrębowej w Małopolsce. Pod koniec XVIII wieku do nawy dobudowano dwie duże kaplice, "żeńską" i "męską", tworzące transept. Ściany i stropy świątyni pokrywa secesyjna polichromia z 1907 roku oraz pozostałości starszych polichromii: późnogotyckiej z około 1517 i rokokowej z 1777 roku. Do najstarszych i najciekawszych elementów wyposażenia należą późnogotyckie stalle w prezbiterium (przełom XV i XVI wieku), na których można rozpoznać herb rodu Tarnowskich - Leliwę. W barokowym ołtarzu głównym z XVIII wieku, znajduje się późnogotycki obraz świętego Stanisława Biskupa ze świętym Wacławem i Michałem Archaniołem. Stanowił on pierwotnie część tryptyku, którego skrzydła znajdują się obecnie w Muzeum Diecezjalnym w Tarnowie.
Więcej
>>>
Z notatnika krajoznawcy
>>
Z drewnianego notatnika
>>
Z notatnika keszera
>>
Link |
Link |
GPS |
z archiwum MUWIT.pl
gps
z archiwum MUWIT.pl
Droga nr 94
Droga krajowa nr 94, zwana czasem "starą czwórką", jest bezpłatną trasą alternatywną dla autostrady A4. Jadąc ze Zgorzelca do Przemyśla mijamy tak piękne miasta i miasteczka, że aż żal się nie zatrzymać. Zjeżdżanie "w bok" otwiera nieograniczone możliwośc
G
Długość DK94 to około 675 km, co czyni ją jedną z największych dróg krajowych w Polsce. Jej początek jest zlokalizowany w miejscowości Zgorzelec, gdzie znajduje się przejście graniczne z Niemcami. Natomiast wieś Korczowa, na obszarze której leży granica polsko-ukraińska, jest zarazem ostatnim punktem na mapie, do którego dociera DK94.
Trochę danych: Droga krajowa nr 94 przebiega aż przez pięć województw (dolnośląskie, opolskie, śląskie, małopolskie i podkarpackie).
Więcej
>>>
Z notatnika krajoznawcy
>>
Z drewnianego notatnika
>>
Z notatnika keszera
>>
Link |
Link |
GPS |
z archiwum MUWIT.pl
Pogórze Strzyżowskie
Rozciąga się ono pomiędzy dolinami Wisłoki i Wisłoka. Od zachodu sąsiaduje z Pogórzem Ciężkowickim, a od wschodu z Dynowskim. Północną granicą jest pradolina Podkarpacka, a południową - Kotlina Jasielsko-Sanocka. Obejmuje obszar ok. 900 km2.
Do głównych zabytków Pogórza Strzyżowskiego nalezą drewniany kościół p.w. Św. Katarzyny z 1672 roku w Gogołowie, a także mieszczący się naprzeciwko zespół cmentarza z klasycystyczna kaplicą - mauzoleum Denkerów XIX w. nagrobkami kamiennymi i grobowcami otoczonymi starodrzewiem, zespół dworsko-parkowy, barokowy kościół oraz Synagoga w Czudcu, zespół niemieckich fortyfikacji z okresu II wojny światowej wraz ze schronem kolejowym w miejscowości Stępina. XV – wieczny drewniany kościół w Lubli. Godna uwagi jest też jedna z najstarszych miejscowości województwa podkarpackiego – Brzostek.
Więcej
>>>
Z notatnika krajoznawcy
>>
Z drewnianego notatnika
>>
Z notatnika keszera
>>
Link |
Link |
GPS |
z archiwum MUWIT.pl
49.77682, 20.96408
z archiwum MUWIT.pl
Ciężkowicko-Rożnowski Park Krajobrazowy
Ciężkowicko-Rożnowski Park Krajobrazowy to piękny i bardzo cenny pod względem przyrodniczym obszar, w wielu miejscach o krajobrazie zbliżonym do naturalnego. Stąd też jego wysoka wartość, która zdecydowanie zasługuje na dokładne poznanie. Oprócz bogatych ekosystemów leśnych, Park poszczycić się może również wyjątkowymi elementami przyrody nieożywionej oraz wieloma ciekawymi zabytkami kulturowymi. Zróżnicowana rzeźba terenu, wspaniałe widoki oraz miejsca takie jak rezerwat przyrody „Skamieniałe Miasto” w Ciężkowicach czy użytek ekologiczny „Polichty” to atrakcje przyciągające niejednego turystę. Położony jest na Pogórzu Rożnowskim i Ciężkowickim, pomiędzy doliną Dunajca na zachodzie i doliną Białej na wschodzie. Swym zasięgiem obejmuje następujące gminy: Ciężkowice, Gromnik, Rzepiennik Strzyżewski, Zakliczyn i Czchów. Na terenie Parku znajduje się Ośrodek Edukacji Ekologicznej, prowadzony przez Zespół Parków Krajobrazowych Województwa Małopolskiego.
Więcej
>>>
Z notatnika krajoznawcy
>>
Z drewnianego notatnika
>>
Z notatnika keszera
>>
Link |
Link |
GPS |
z archiwum MUWIT.pl
Dolina Dunajca
Więcej
>>>
Z notatnika krajoznawcy
>>
Z drewnianego notatnika
>>
Z notatnika keszera
>>
Link |
Link |
GPS |
Dunajec wypływa "kajsik spod Tater". Płynie przez Podhale i Spisz (czyli geograficznie: Kotlinę Nowotarską, Pieniny i Pogórze Spisko-Gubałowskie), żeby wpaść na chwilę do Zalewu Czorsztyńskiego i pognać (oj, bo tam Dunajec gna z prędkością klasycznej rzeki górskiej) przez - wpisany na listę przyrodniczego dziedzictwa Unesco - Przełom Dunajca (tak, to tam, gdzie Janosik wykonał swój słynny skok).
Potem rzeka zwalnia - płynie między stokami Radziejowej i Gorców (znany jako "zielony przełom Dunajca"), choć nie jest aż tak spektakularny, jak ten pieniński).
Na chwilę odpoczywa w jeziorze Rożnowskim i Czchowskim (choć oba "jeziora" są sztucznymi zalewami), już spokojnie płynie przez Pogórza, omijając Tarnów i znajdując ujście w Wiśle na wysokości Ujścia Jezuickiego, czyli okolice Opatowca. Jest to rzeka jednego województwa, ale kilku regionów.
Dunajec - rzeka o długości 251 km, prawy dopływ Wisły, powstaje z połączenia Czarnego i Białego Dunajca. Rzeki te łączą się pod Nowym Targiem, który leży w ich widłach. Czarny Dunajec powstaje z połączenia dwóch potoków tatrzańskich, Chochołowskiego i Kościeliskiego. Biały Dunajec tworzy szereg potoków również biorących początek w Tatrach. Są to: Cicha Woda, Strążyski, Bystra, Olcza, Poroniec, Sucha Woda. Dunajec uchodzi do Wisły w miejscowości Ujście Jezuickie.
Więcej
>>>
Z notatnika krajoznawcy
>>
Z drewnianego notatnika
>>
Z notatnika keszera
>>
Link |
Link |
GPS |
z archiwum MUWIT.pl
49.95809, 20.84165
Tematycznie | Drewniana Małopolska
z archiwum MUWIT.pl
Wojnicz - Św. Leonarda
| Wojnicz, ul. Leonarda | powiat tarnowski |
Kościół wybudowany w XVII wieku, na miejscu wcześniejszego z 1209 roku, do dziś zachował się w niemal niezmienionej formie. W latach 1892- 1893 został gruntownie wyremontowany i oszalowany, w latach 2014- 2015 remontowano elewację i dach oraz żelazno-kamienne ogrodzenie. Wybudowano też drogę procesyjną. Za kościołem znajdował się szpital dla ubogich wzmiankowany w 1460 roku, działający od XIV wieku, zlikwidowany i rozebrany w czasie drugiej wojny światowej.
Kościół wybudowany w XVII wieku, na miejscu wcześniejszego z 1209 roku, do dziś zachował się w niemal niezmienionej formie. W latach 1892- 1893 został gruntownie wyremontowany i oszalowany, w latach 2014- 2015 remontowano elewację i dach oraz żelazno-kamienne ogrodzenie. Wybudowano też drogę procesyjną. Za kościołem znajdował się szpital dla ubogich wzmiankowany w 1460 roku, działający od XIV wieku, zlikwidowany i rozebrany w czasie drugiej wojny światowej.
To budowla drewniana konstrukcji zrębowej o ścianach oszalowanych pionowymi deskami, z prostokątną nawą z przedsionkiem, nad którym zbudowano chór muzyczny, oraz zamkniętym trójbocznie prezbiterium z zakrystią. Świątynię kryje dwuspadowy, jednokalenicowy dach gontowy z wieżyczką na sygnaturkę z latarnią, zakrystię dach pulpitowy.
Nawę kryje pozorne sklepienie kolebkowe z płaskimi odcinkami po bokach, prezbiterium strop płaski. Trzy neorenesansowe ołtarze z końca XIX wieku, mają nastawy zbudowane przez Walentego Lisieńskiego z Brzeska. W ołtarzu głównym z 1603 roku znajdują się kopie renesansowych obrazów z tryptyku namalowanego przez Stanisława Tarczowskiego około 1560 roku. W ołtarzu bocznym z relikwiami świętej Kingi znajduje się jej wizerunek, dzieło Floriana Cynka, ucznia Jana Matejki. Dzwon w 1655 roku odlał ludwisarz Baltazar Heroldt z Bratysławy. Przy kościele stoi kamienna figura Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej z 1889 roku, dzieło rzeźbiarza Adeoatusa Martyńskiego z Borzęcina.
Więcej
>>>
Z notatnika krajoznawcy
>>
Z drewnianego notatnika
>>
Z notatnika keszera
>>
Link |
Link |
GPS |
z archiwum MUWIT.pl
49.96421, 20.71579
Tematycznie | Zamki Małopolskie
z archiwum MUWIT.pl
Dębno - Zamek w Dębnie
Powiat brzeski | gmina Dębno | Dębno 189 |
Jako dziecko byłam przekonana, że w Dębnie znajduje się kościół drewniany. Miałam rację - tylko, że... to nie było TO Dębno. Kościół znajduje się bowiem w miejscowości Dębno Podhalańskie, zaś w Dębnie bez dodatków, tym pod Tarnowem, znajduje się zamek (jego architektura wskazuje na to, że jest to rezydencja obronna).
Dla niepoznaki oba znajdują się w województwie małopolskim. I jakby się uprzeć, to oba w dorzeczu Dunajca. Z tym, że Dębno z zamkiem - przy drodze nr 94, w okolicach Tarnowa, a Dębno z kościołem, w którym Janosik brał ślub, w trójstyku Pienin, Spisza i Gorców).
Zamek w Dębnie to wielkopańska rezydencja, która uchodzi za perłę polskiej architektury z czasów późnego gotyku. Do dziś obiekt przetrwał w stanie niemal niezmienionym od czasów powstania. Zachowała się pierwotna struktura murów, dawny układ wnętrz oraz część efektownego wystroju. Uwagę zwracają gotyckie, renesansowe i barokowe portale. Budowlę wzniesiono w celach przede wszystkim reprezentacyjnych. Składa się ona z czterech części, połączonych drewnianym gankiem. Mury zamku zdobią kamienne płaskorzeźby o motywach roślinnych, geometrycznych i godła herbowe.
Budowla powstała w latach 1470-1480, z polecenia i za pieniądze kanclerza wielkiego koronnego i kasztelana krakowskiego, Jakuba z Dębna herbu Odrowąż. W 1586 roku zamek przeszedł renowację w stylu renesansowym, a pod koniec XVIII wieku dodano elementy barokowe. Dobudowano również część północnego skrzydła i wyburzono postawioną po wschodniej stronie zamku kaplicę. Z tego okresu pochodzi również lokalna legenda o Tarłównie, córce ówczesnego pana zamku, która miała być przez niego zamurowana żywcem za nieposłuszeństwo. Ponoć jej duch - Biała Dama - po dziś dzień nawiedza warownię.
W kolejnych wiekach budowla wielokrotnie zmieniała właścicieli, jednak przeprowadzane przez nich remonty nie zmieniły jego oryginalnej struktury. W XIX wieku w jej murach skrywali się uczestnicy powstania listopadowego. Ostatni z prywatnych właścicieli zamku, Stanisław Jastrzębski, opuścił go we wrześniu 1939 roku, a teren przejęły w zarząd niemieckie władze okupacyjne. Po wojnie zamek stał się własnością Skarbu Państwa. Użytkował go Związek Historyków Sztuki i Kultury, Stowarzyszenie Historyków Sztuki, a przez pewien czas także szkoła przysposobienia rolniczego i biblioteka. Krótko mieścił się w nim nawet posterunek milicji.
W 1947 rozpoczął się remont zamku, trwający z przerwami do 1976 roku. Potem obiekt znalazł się pod kuratelą tarnowskiego Muzeum Okręgowego (jako jego oddział), które już rok później zorganizowało w nim stałą ekspozycję historycznych wnętrz zamkowych. Obecnie można tam zwiedzić bogato wyposażone pomieszczenia: kuchnię, winnicę, spiżarnię, salon czy też kapliczkę. Wystawy obejmują między innymi militaria, narzędzia tortur, zabytkowe naczynia i sprzęty kuchenne, ozdobne meble, gobeliny i wykonane w różnej technice obrazy.
Dziś zamek jest wizytówką Gminy Dębno i miejscem licznych wydarzeń kulturalnych. Bodaj najbardziej znanym z nich jest organizowany co roku Turniej rycerski o Złoty Warkocz Tarłówny.
Więcej
>>>
Z notatnika krajoznawcy
>>
Z drewnianego notatnika
>>
Z notatnika keszera
>>
Link |
Link |
GPS |
z archiwum MUWIT.pl
Mapa regionu
Mapa regionu jest wesołą twórczością własną. Dokładniej rzecz ujmując - jest albo mapą na Guglach, albo zrzutem ekranu z tychże map. Dotyczy wybranego regionu.
Legenda zaś jest następująca. Główna atrakcja jest oznaczona "ikonkami wyróżniającymi się". Mogą to być domy podcieniowe, architektura drewniana, lub inne atrakcje turystyczne danego regionu.
Pozostałe ikonki sugerują, że jest tam "coś". Coś co jest: a) fajne b) ładne c) warte zobaczenia d) lokalną atrakcją e) inne. To coś może być: wiatrakiem, zamkiem, muzeum, latarnią morską, czy czymś zupełnie innym. Prawdopodobnie nie będzie to atrakcja komercyjna. No chyba, że będzie.
Mapa jest poglądowa - bo nie ma większej przyjemności, niż odrywanie po swojemu. Ale nie ma większego bezsensu, niż wyważanie otwartych drzwi. Zrobiłam tą mapkę dla siebie. Ale ponieważ czasami bywam miła, to się dzielę.
Więcej |
Ta sama mapa na Guglach - wersja robocza
© MUWIT.pl
Link | dnidziedzictwa.pl
Link | visitmalopolska.pl