Aktualizacja: 01.maja'2022
  




Attyka
Przewodnik z cyklu PLUS





kraina historyczna we wschodniej starożytnej Grecji, granicząca z Beocją oraz Megarą. Aktualnie Megarę zalicza się do Attyki. Obecnie Attyka to region administracyjny (nowogr. περιφέρεια periféria) w Republice Greckiej, graniczący z regionem Grecja Środkowa i regionem Peloponez.
Attyka – poza Atenami – była krajem rolniczym. Ale tuż obok rozciągało się morze z jego nieprzebranymi bogactwami. We wschodniej części Attyki leżało bogate w kopaliny i przemysłowe Lawrio oraz ważne kultowo i strategiczne, morskie Sunion. Już w starożytności, większa część ludności Attyki żyła z morza, przemysłu i handlu.

na liście UNESCO:


Lista UNESCO w Attyce obejmuje nie tylko obiekty na liście "prawidłowej", ale również na liście oczekujących. Oczekują, bo najczęściej są to wpisy wspólne (oiektów w różnej lokalizacji) i kłopoty proceduralne wymagają czasu. Nie zmienia to faktu, że są "bez formalności" są tak samo warte odwiedzenia. Jako, że są to wpisy wspólne (z terytorium Grecji, a czasem i spoza niej), dołożyłam starań, by w dziale "region" były tylko te, które faktycznie i fizycznie są w danym regionie. Mnie to ułatwia zwiedzanie, mam nadzieję, że Wam też.


        


Akropol w Atenach
Akropol w Atenach, na którym wznoszą się cztery arcydzieła klasycznej sztuki greckiej: Partenon, Propyleje, Erechteion oraz świątynia Nike Apteros, stanowi wykładnię cywilizacji, mitów i religii starożytnej Grecji na przestrzeni przeszło tysiąca lat i może być uznany za symbol idei światowego dziedzictwa.

Unesco tentative list

Amphiareion Oropos, położony na wzgórzach 6 km Na wschód od ufortyfikowanego portu Oropos, był sanktuarium poświęconym pod koniec V wieku pne bohaterowi Amphiaraos, gdzie pielgrzymi udawali się na poszukiwanie wspaniałych reakcji i uzdrowienia. Odniósł on szczególne sukcesy w IV wieku pne, sądząc po intensywnym budynku na miejscu. Bohater Amphiaraos był potomkiem widzącego Melamposa i początkowo odmówił udziału w ataku na Tebach, ponieważ mógł przewidzieć, że będzie to katastrofa. W niektórych wersjach mitu ziemia otwiera i połyka rydwan Amphiaraos, przekształcając go w chtonicznego bohatera. Dziś miejsce to znajduje się na wschód od nowoczesnego miasta Markopoulo Oropou w gminie Oropos w Attyce w Grecji. >>>

Teatr Dionizosa
Unesco tentative list

Teatr Dionisosa w Atenach znajduje się na zboczach Akropolu i jego zobaczenie wymaga biletu wstępu. Czy warto, czy nie - to już zostawiam Wam. Niestety, w mojej prywatnej opinii jest to powiększona piaskownica, w której dzieci bawiły się kamyczkami. (tak, wiem, ze stoi za tymi kamyczkami, kupę historii i wiele lat. A nawet tysięcy lat. Nie zmienia to jednak faktu, że teatr w Epidauros, również znajdujący się na liście UNESCO, zapiera dech w piersiach, a tu... no cóż, kupka kamieni.

Ancient Lavrion
Unesco tentative list

The Lavreotiki area, at the SE end of Attica, was the largest silver-mining centre in both ancient and modern Greece. The mine workings cover an area of 120 km2, from Mt Paneion in Keratea to Cape Sounio and Legraina. Most of the Lavreotiki is protected by law and is a designated archaeological site, an area of outstanding natural beauty and a historical site, while the area around Sounio is a National Forest planted in the mid-20th century (Natura 2000 site totalling 36,000 m2, of which 4,900 m2 are its core). Aleppo pines (Pinus halepensis) cover most of the forest. The flora also includes Mediterranean plants such as wild olive trees, strawberry trees, lentisc, kermes oak, cyclamen and an endemic species of knapweed (Centaurea laureotica), while the local fauna consists of various reptiles, mammals such as hedgehogs, hares and foxes, and many bird species. The forest also contains the impressive “Chaos” sinkhole, a basin-shaped karstic depression 55 m deep and 120 m in diameter. The Lavreotiki is a mineral and chemical museum, as its subsoil contains over 265 types of mineral, 6.8% of those known worldwide. Of these, the silver and lead ores (cerussite, galena) were heavily exploited in both ancient and modern times, while zinc and iron-manganese ores were particularly mined in the latter.

Klasztor Dafni (Ateny)
Unesco tentative list

Podateński klasztor w Dafni ze względu na doskonałą konstrukcję średniego okresu religijnej architektury bizantyjskiej, a przede wszystkim z uwagi na unikalny wystrój mozaikowy „złotego wieku Bizancjum”, wpisany został na listę UNESCO.

Co zobaczyć?:



Oglądane z pewnego dystansu – zarówno z powietrza jak i z morza – wydają się być współcześnie monolityczną, pozbawioną uroku pustynią betonowych domów, maksymalnie zajmujących właściwie każdą wolną przestrzeń, położoną przy wybrzeżu Zatoki Sarońskiej. Przy bliższym spotkaniu z grecką stolicą okazuje się, że każda dzielnica to osobna enklawa, rządząca się własnymi, wewnętrznymi prawami, rytmem dnia i zasadami życia. Goście przybywający do Aten po raz pierwszy mogą czuć się zakłopotani, zbici z tropu. Miasto ugina się pod ciężarem swego historyczno-kulturowego dziedzictwa, jakim częstowano i wciąż częstuje się Europę.


Na północ:

Teatr w Amphiareion
Sanktuarium znajduje się 37,2 km NNE w Atenach przy świętym źródle; zawierała świątynię Amphiaraos, a także teatr, stoa i powiązane struktury. Temenos rozciągnęli się na jakieś 240 metrów Na wschód od Świątyni Amphiaraos wzdłuż koryta rzeki. Kult, który był zarówno publiczny, jak i prywatny, datuje się na V wiek pne. W czasie zarazy, która nawiedziła Ateny pod koniec V pne, nastąpił wzrost reputacji sanktuarium jako miejsca leczenia. Herodotus mówi, że spektakularna reakcja tego sanktuarium była jedną z tylko dwóch poprawnych odpowiedzi na test, który został im przedstawiony przez króla Lidii Krezus. Było wiele dedykacji od Greków, znanych Rzymian i innych, wielu z napisami. Po południowo-wschodniej stronie potoku znajdują się rozległe pozostałości budowli domowych oraz niezwykle dobrze zachowana klepsydra. >>>




Park Narodowy Parnitha
Park Narodowy Parnitha został założony w 1961 r. I obejmuje powierzchnię 61 776 akrów, w tym najwyższą górę w pobliżu Aten. Ten park jest szczególnie ważnym siedliskiem gatunków ptaków. Wraz z górą Parnitha obejmuje jeziora, wąwozy i jaskinie. Turyści do tego parku mogą podziwiać naturalne otoczenie, obserwację ptaków i ruiny archeologiczne. Niektóre z tych ruin to: twierdze, klasztor Kleiston (XIII-wieczny bizantyjski klasztor) i Pałac Tatoi (XIX-wieczny grecki pałac królewski).

Las Tatoi i letni pałac królewski
Tatoi – aktualnie dziki park krajobrazowy, także dawny pałac królewski, znajdujący się w Grecji, administracyjnie należący do miejscowości Dekelia, położony wśród dawnych lasów królewskich o ok. 5 km na północ od granic zabudowy Wielkich Aten oraz o 27 km, licząc najdogodniejsze połączenia drogowe od centrum Aten. W roku 2007 został włączony w skład Parku Narodowego Góry Parnitha.

Tatoi stanowiło letnią rezydencję greckiej rodziny królewskiej oraz miejsce urodzenia Jerzego II Greckiego. W posiadłości znajduje się też cmentarz greckiej rodziny królewskiej. Po detronizacji ostatniego z monarchów, w 1973 roku, dobra Tatoi przejęło państwo, a wyrokiem Europejskiego Trybunału praw Człowieka, z 28 listopada 2002 r. Republika Grecka winna wypłacić rodzinie królewskiej odszkodowanie, w wysokości małego ułamka wartości, tych oraz także innych, odebranych królowi majątków, w Atenach i w innych miejscach Grecji. (tekst z trek.zone)


Kompleks olimpijski w Atenach

Ateny – chyba nikt nie ma wątpliwości, że to właśnie ten kraj i to miasto jest kojarzone, oprócz słynnego Partenonu na wzgórzu Akropol, z jeszcze jedną rzeczą, mianowicie ze sportem. To tutaj bowiem w 1896 roku ponownie wskrzeszono ideę Igrzysk Olimpijskich.

Gospodarzem zostały Ateny, choć tak naprawdę w czasach antycznych to nie tutaj, lecz w miasteczku Olimp na Peloponezie odbywały się te spektakularne rywalizacje sportowe. Pierwsze najprawdopodobniej miały miejsce już w 776 roku p.n.e. Co więcej, były one tak ważnym wydarzeniem, że na okres ich trwania przerywano wszystkie wojny, by zapewnić uczestnikom bezpieczeństwo dotarcia na nie. Zaprzestano ich organizacji w pod koniec IV wieku, w czasach rzymskich, gdyż wyparły je bardziej lubiane przez rzymian walki gladiatorów. Turcy z kolei podczas swojej okupacji wykorzystywali stadion jako podręczny kamieniołom marmuru.



St. Irene Chrysovalantou
Monaster żeński w Attyce poświęcony świętej Irenie. Była ona zakonnicą żyjącą w IX w. Obecny klasztor stoi na miejscu budowli z wczesnego średniowiecza. Znajduje się stu grób świętej Ireny, do którego pielgrzymują wierni z różnych stron Grecji. Wnętrze kościoła pokrywa barwna polichromia.


Holy Monastery of Saint Panteleimon at Kokkinaras of Pentelicus



Saint Efraim Monastery



Jaskinia Diabla (Pendeli)
Pendeli to najmniej doceniana góra Aten. Mało kto zwraca w jej stronę swój wzrok, bo stoi w cieniu dwóch sióstr i nie wygląda by coś miała ciekawego do zaoferowania. Zwłaszcza po seriach pożarów nikt już nie myśli by ją odkrywać.


Nazwa pochodzi od słynnego rozbójnika i złodzieja Christos Natsios pseudonim Davelis który żył 19 wieku i używał jaskini jako swojego skarbca, jaskinia była jedną z wielu skrytek rozbójnika swoje skarby miał poukrywane w całej attyce znany pisarz Tomkinson mówi że nazwa jaskini davelis nie pochodzi od rozbójnika ale od zniekształconego słowa diabolos czyli diabeł .Według legend rozbójnik Davelis wdał się w romans z francuską arystokratka która przebywała w pałacu Plakendias w pobliżu dzisiejszej palia pendeli czyli góry gdzie znajduje się jaskinia .Legenda głosi że pomiędzy jaskinią a pałacem istniał system tajemnych korytarzy które dochodziły do klasztoru Pendeli a także dalej do miasta Pireus i aż na wyspę salamina



Na wschód:

Klasztor Kiesariani
Klasztor Kiesariani (gr. Μονή Καισαριανής, Moni Kiesarianis) – XI-wieczny klasztor bizantyński pod wezwaniem Ofiarowania Matki Bożej, położony w Attyce, w Grecji, na zachodnim zboczu góry Imitos, na wysokości 545 m n.p.m., na terenie Parku Krajobrazowego Kiesariani, obecnie dzielnicy Aten.
Już od VI wieku budowano tu świątynie wczesnochrześcijańskie. Ten klasztor zlokalizowano bezpośrednio na miejscu obfitego źródła zawsze zimnej wody, w miejscu wcześniejszego sanktuarium bogini Afrodyty i z wykorzystaniem jego elementów jako budulca. Powstał w XI wieku, a po raz pierwszy wzmiankowany jest w początkach XIII wieku. Stanowił lokalny ośrodek o niewielkiej roli administracyjnej. Przy klasztorze powstała wtedy obszerna łaźnia typu rzymskiego, reprezentująca wysoki poziom techniczny. Główna nawa świątyni reprezentuje architekturę środkowobizantyńską i oceniana jest jako drugi pod względem ważności jej przykład w Attyce, po Dafni.

W XVII wieku do głównej świątyni dobudowano narteks z kopułą w stylu późnobizantyńskim. Ściany wewnętrzne pokryto bogatą dekoracją malarską, przypisywaną głównie Ioannisowi Ippatosowi – inskrypcja informuje o roku ich wykonania 1682, choć część fresków może być późniejsza. W okresie zaboru tureckiego posiadłości klasztoru pokrywały plantacje oliwek, toteż pomieszczenia łaźni przebudowano na olejarnię, zachowaną tak do dziś. Obiekt stanowi obecnie muzeum państwowe.

W pobliżu zachował się jeszcze jeden podobny klasztor, nieco mniejszy, aktualnie niezamieszkany, sporadycznie użytkowany liturgicznie. Pozostałe bizantyńskie obiekty Kiesariani istnieją w stanie ruin. Są to klasztory, chrześcijańska bazylika z X wieku, powstała w miejscu VI-wiecznej, i strażnica wojskowa z wieżą obserwacyjną.



Jaskinia Koutouki

Odkryta w 1928 r. jaskinia składa się z pojedynczej komory o wymiarach 60 na 60 m, podzielonej na kilka mniejszych obszarów przez rozrastające się stalaktyty i stalagmity. Początkowo była pozbawiona dostępu – wejście powstało w wyniku ruchów tektonicznych.



Klasztor Taxiarchs

Klasztor Świętych Incorporeal Taxiarchs, powszechnie znany jako Klasztor Petraki, jest bizantyjskim klasztorem w Ampelokipoi w Atenach. Służy jako siedziba Świętego Synodu Kościoła Grecji.

Chociaż potwierdzono to po raz pierwszy w czasach osmańskich, klasztorny katholikon, kościół o przekroju kwadratowym typu Constantinopolitan, pochodzi z X wieku. Po raz pierwszy poświadczono go w okresie osmańskim jako klasztor sztywny i metochion klasztoru Karea na górze Hymettus. Znany był również jako tou Koukoupoule, ale swoją popularną nazwę otrzymał w 1673 r. Po renowacji przez Parthenios Petrakis.

Klasztor Petraki jest najwyższym zabytkiem bizantyjskiej hagiografii George'a Markou Argeiusa, wielkiego i bogatego post bizantyjskiego kościelnego ikonografa z XVIII wieku.



Brauron

starożytne miasto greckie i sanktuarium ku czci Artemidy, położone na terenie dzisiejszej miejscowości Wrawrona we wschodniej części Attyki. Według Homera Brauron było miejscem zbiórki okrętów przed wyruszeniem na wojnę trojańską.



Na wschód:

Ancient Lavrion
Unesco tentative list

The Lavreotiki area, at the SE end of Attica, was the largest silver-mining centre in both ancient and modern Greece. The mine workings cover an area of 120 km2, from Mt Paneion in Keratea to Cape Sounio and Legraina. Most of the Lavreotiki is protected by law and is a designated archaeological site, an area of outstanding natural beauty and a historical site, while the area around Sounio is a National Forest planted in the mid-20th century (Natura 2000 site totalling 36,000 m2, of which 4,900 m2 are its core). Aleppo pines (Pinus halepensis) cover most of the forest. The flora also includes Mediterranean plants such as wild olive trees, strawberry trees, lentisc, kermes oak, cyclamen and an endemic species of knapweed (Centaurea laureotica), while the local fauna consists of various reptiles, mammals such as hedgehogs, hares and foxes, and many bird species. The forest also contains the impressive “Chaos” sinkhole, a basin-shaped karstic depression 55 m deep and 120 m in diameter. The Lavreotiki is a mineral and chemical museum, as its subsoil contains over 265 types of mineral, 6.8% of those known worldwide. Of these, the silver and lead ores (cerussite, galena) were heavily exploited in both ancient and modern times, while zinc and iron-manganese ores were particularly mined in the latter.


Sounion

Na samym końcu historycznego regionu Attyka znajduje się jedno z najbardziej malowniczych miejsc Grecji, przylądek Sunion (po gr. Σούνιο / Sunio, po ang. Cape Sounion), na wierzchołku którego znajduje się piękna świątynia Posejdona. Jest to bardzo popularne miejsce wśród odwiedzających Grecję amatorów fotografii, a także zwykłych turystów. Jednym z nich był słynny angielski poeta Lord Byron, który (czego jednak nie polecamy nikomu!) zostawił po sobie pamiątkę i wystrugał swoje imię tuż przy wejściu do świątyni poświęconej bogu mórz.



Na zachód:

Palataki

Located where Georgios Karaiskakis fought his historic battle against the troops of Kioutahi Pasha in 1826, this 19th-century castellated building is a prime example of romantic historicism. Palataki Tower also has several neo-Gothic features, and while some of the auxiliary buildings, such as the guest house, have been decorated with murals by Nikolaos Gyzis, they are actually neoclassical in design. The main tower currently houses the Municipal Cultural Centre, while the renovated guest house operates as a part of the Municipal Library; it has also been used as a summer retreat by many of its owners. The site accommodates other structures, such as an olive mill and stables, later converted into a snack bar. Since 1979 the Palataki Tower and its surroundings have been listed as an historic location by the Greek Ministry of Culture.



Ogród botaniczny Diomidous
Diomidous Botanical Garden jest największym w Europie, obejmującym ponad 186 hektarów i obsadzonym 2500 gatunkami.

Ogród został założony w 1952 roku i został założony z pieniędzy ofiarowanych przez premiera Alexandrosa Diomidisa i jego żonę Julię. Poszczególne ogrody są ułożone według tematu i geografii, a są też fascynujące przestrzenie, takie jak ogród obsadzony gatunkami wymienionymi w greckiej historii, mitologii i Starym Testamencie. Tutaj możesz zobaczyć akant, który pojawia się na korynckich stolicach i cykucie, który został użyty do egzekucji Sokratesa.

Inny ogród ma rośliny wykorzystywane do medycyny, takie jak balsam, rozmaryn, lawenda, imbir i aloes. Po prawej stronie głównego wejścia znajduje się również arboretum z cedrami, palmami kokosowymi, akacjami i japońską borówką. (tekst: pl.topworldtraveling.com)





Klasztor Dafni (Ateny)
Podateński klasztor w Dafni ze względu na doskonałą konstrukcję średniego okresu religijnej architektury bizantyjskiej, a przede wszystkim z uwagi na unikalny wystrój mozaikowy „złotego wieku Bizancjum”, wpisany został na listę UNESCO.
Iera Odos* to znaczy Święta Droga ? droga fascynująca i historycznie, i duchowo. To nią pielgrzymi podążali z Aten do Eleusis, aby uczestniczyć w tajemnych i doniosłych misteriach eleuzyjskich, najważniejszych z obrzędów religijnych starożytnych Greków.

Sanktuarium Afrodyty



Wyspy sarońskie:

Według podziału geograficznego, wyspy sarońskie należą do Attyki. Jednakże wciąż są wyspamim i dotarcie tam wiąże się z przeprawą promową. Nie leżą one daleko od wybrzeży, jednakże... niebieski przestwór pomiędzy lądem stałym, a wyspami, powoduje konieczność zorientowania się w kursach promów lub rozpatrzeć ich zwiedzanie podczas rejsu. Wyspy Sarońskie są tak jakby "sypialnią Aten" - także są dobrze skomunikowane. Aczkolwiek pamiętajcie, że niemal każdy Grek posiada swoją łódkę. A turyści nie :)

Wyspy Sarońskie nie są tak spektakularne, jak inne greckie wyspy. Ale i tutaj znajdziemy perełki ukryte na nadmorskich skałach i w gajach oliwnych.

Warto zobaczyć:
Egina - Temple of Aphaia

Poros - Sanctuary of Poseidon

Spetses - Bouboulina museum (niewielkie muzeum regionalne)

The Museum was founded in 1991 by Mr. Philip Demertzis-Bouboulis, Bouboulina’s fourth generation descendant, in his effort to save the mansion from collapse. A non-profit making company manages all the Museum's income, and has as its main objective the repair and maintenance of the building and its use as a museum and cultural centre, whilst at the same time recounting the story of the Greek War of Independence with emphasis on the life of the heroine Laskarina Bouboulina. The museum is situated in the centre of Spetses town, directly behind Dapia Harbour.

Copyright © MUWIT.pl    O portalu |  autorzy |