W sezonie- tłum. Po sezonie- pustki. Tak można króciutko opisać samą Cisną. Do Cisnej turyści przybywają w dwóch celach: napić się piwa w kultowym barze Siekierezada (dziś można rzec, że to już atrakcja turystyczna, kiedyś był to zwykły bar dla tutejszych. Obcy wstępu raczej nie mieli... ) oraz przejechać się bieszczadzką ciuchcią leśną.

Piechurzy wybierają się czerwonym szlakiem na Wołosań lub na Jasło, a bardziej wymagający udają się Łopiennik i Durną lub na Hyrlatą i Rosochę, choć na te ostatnie szczyty nie prowadzi żaden szlak. Tutaj bowiem nie ma parku narodowego, tylko krajobrazowy. I dlatego można "prostować ścieżki". Choć szlaków znakowanych jest tu dostatek.

Zwana pierwotnie Czyasna (Ciasna), została założona w 1522 r. przez rodzinę Balów na prawie wołoskim. W 1806 r. zakupiona została przez Fredrów, którzy założyli tu hutę żelaza czyli tzw. fryszerkę, produkującą narzędzia rolnicze, garnki i piece. Surowcem była tu uboga darniowa ruda żelaza pozyskiwana w rejonie Hyrlatej. Aleksander Fredro opisał Cisną w pamiętniku "Trzy po trzy". W 1846 r., podczas powstania krakowskiego J.M. Goslar zorganizował tu zbrojny oddział, który został rozproszony przez Austryjaków w okolicach Leska. W latach 1890-95 wybudowano kolejkę leśną do Nowego Łupkowa, a od 1904 do Kalnicy. W czasie I wojny światowej przez wieś kilkakrotnie przetoczył się front austryjacko-rosyjski przynosząc wiele zniszczeń. W latach 30-tych XX w. wieś awansowała do rangi letniska (pensjonat "Pod Beskidem").

W okresie II wojny światowej prowadził tędy jeden z wariantów kurierskiego szlaku przerzutowego na Węgry. Po przejściu frontu w 1944 r. Cisna stała się miejscem zaciętych walk pomiędzy sotniami UPA dowodzonymi przez "Bira" i "Hrynia", a załogą posterunku milicji i oddziałami WP.

Największą atrakcją jest oczywiście ciuchcia bieszczadzka.

Pośród lesistych grzbietów górskich wije się torowisko kolejki leśnej. Historia jej sięga lat 1890-1895, kiedy wybudowano ją z inicjatywy kilku firm z Budapesztu oraz Wiednia- eksploatujących wtedy bieszczadzkie lasy i posiadających na tym terenie tartaki. W ówczesnym czasie kolejka ta spełniała doniosłą rolę, gdyż umożliwiała wykorzystanie bogactwa tych stron jakim było i jest drewno, a także stanowiła miejsce pracy dla miejscowej ludności i wnosiła postęp cywilizacyjny na te zaniedbane, trudno dostępne obszary.

W ówczesnym czasie kolejka ta spełniała doniosłą rolę, gdyż umożliwiała wykorzystanie bogactwa tych stron jakim było i jest drewno, a także stanowiła miejsce pracy dla miejscowej ludności i wnosiła postęp cywilizacyjny na te zaniedbane, trudno dostępne obszary.

Dramatyczne przemiany i zniszczenia wojen światowych nie ominęły kolejki leśnej. Zdewastowaną częściowo w II wojnie światowej kolejkę odbudowano w latach 1954-1964 głównie z myślą o zwózce drewna z okolic Górnej Solinki, Wetliny, Smereku, Cisnej, Smolnika i innych miejscowości do stacji PKP w Łupkowie i kombinatu drzewnego w Rzepedzi. Prócz podstawowej funkcji jakim był transport drewna, kolejka była środkiem lokomocji dla pracowników leśnych oraz mieszkańców okolicznych wiosek co przy braku dróg bitych w okresie powojennym było jedyną możliwością kontaktu ze światem. Przewóz pasażerów odbywał się poprzez doczepianie pojedynczych wagoników osobowych od składu z przewożonym drewnem.

W latach 60-tych rozbudowano sieć dróg asfaltowych czemu towarzyszył żywiołowy rozwój komunikacji samochodowej stwarzającej możliwości swobodnego podróżowania. Spowodowało to napływ turystów w Bieszczady. W czasie swych wędrówek turyści odkryli uroki podróżowania "ciuchcią bieszczadzką".

Dziś, ze względu na niskie kosztu transportu samochodowego zaniechano wożenia drewna kolejką.

Od wiosny 2006 roku Fundacja Bieszczadzkiej Kolejki Leśnej przystępuje do realizacji projektu "Kolejką Leśną przez Bieszczady", którego celem jest aktywizacja 7-kilometrowego odcinka zabytkowej kolejki wąskotorowej od Woli Michowej do Łupkowa oraz wdrażanie działań umożliwiających pełne wykorzystanie potencjału Kolejki Leśnej. Kolejka kursuje sezonowo na trasach: Cisna Majdan- Przysłup, Cisna Majdan- Wola Michowa i Cisna Majdan- Balnica. Oprócz tego organizowane są przewozy na zamówienie (cały pociąg) oraz wyjątkowo atrakcyjne przewozy drezynami.

Wokół pasma Durnej i Łopiennika oddzielającego pasmo Wysokiego Działu od Masywu Połoniny Wetlińskiej znajduje się ciąg przepięknych dolin i wspaniałych ludzi. Dziwne tu rzeczy się dzieją. Mieszkańcy są tu zupełnie unikatowi, jakby zarażeni bakcylem "biesów" i "czadów", które w masywie Durnej i Łopiennika było zatrzęsienie. Opowiadają legendy o skarbach, pokazują miejsca zlotu czarownic, szemrzą strumieniami i uzależniają.

dolina Łopienki

Leżąca przy trasie Cisna - Baligród, dolina Łopienki to jeden z najpiękniejszych zakątków Bieszczadów. Po ludnej wsi pozostała jedynie cerkiew, odnawiana przez studentów. Latem działa tu studencka baza namiotowa.

Łopienka - cerkiew w Łopience

... Ale przyszli jacyś z Podhala. Mieli owce. Na tych polach je wypasali, a na noc chowali je do mnie, do wnętrza. Obrazu Matki Boskiej już tu nie było, na szczęście nie musiała na to patrzeć... Tam, gdzie klękali ludzie, leżało siano, a zamiast śpiewów cerkiewnych po dolinie niosło się beczenie owiec. To było straszne poniżenie.... Myślałam, że już się nie podniosę po tym upadku.... Ale przyszli inni. Oni nie byli obcy, choć ich nie znałam. Podobno mają tu bazę namiotową. Siedzieli pod moimi murami i śpiewali. Mieli gitary, bębenki, fujarki, ale inne niż pastuszkowie. Śpiewali i śpiewali. Inne to były pieśni, niż te cerkiewne... Wesołe, turystyczne. Wrócili po roku.

27 marca 1947 r. Na terenie już wysiedlonych i zniszczonych Jabłonek zginął w zasadzce UPA wiceminister obrony Narodowej, gen. Karol Świerczewski, jadący na inspekcję garnizonu w Cisnej. W miejscu jego śmierci pamiątkowy głaz.

Ochrona przyrody
Sine Wiry
Woronikówka
Cisy na Górze Jawor
Olsza kosa w Stężnicy
Gołoborze

Rezerwat "Sine Wiry" o pow. całkowitej 450,19 ha, z czego na terenie Nadleśnictwa Cisna znajduje się 331,19 ha. Utworzony w celu ochrony ze względów naukowych, dydaktycznych oraz krajobrazowych przełomowego odcinka rzeki Wetlina. Stanowi on naturalną ostoję wielu rzadkich i chronionych zwierząt (głównie ptaków i dużych ssaków – w tym drapieżców), a także miejsce występowania chronionych roślin naczyniowych, 28 z nich podlega ochronie prawnej, z czego 7 podlega ochronie częściowej, a 21 ścisłej w tym m. innymi Mieczyk dachówkowaty, Tojad wschodniokarpacki, Buławnik mieczolistny i wielkokwiatowy.

Osobliwością rezerwatu jest pozostałość osuwiska skalnego i jeziorka zaporowego "Jezioro Szmaragdowe". Osuwisko to powstało latem 1980 r. po gwałtownych i długotrwałych opadach deszczu na południowym stoku Połomy piętrząc wody Wetliny, w wyniku czego powstało w/w jezioro o pow. 9000 m². Rzeka z czasem wyżłobiła sobie koryto w łapie osuwiskowej, a "Jeziorko Szmaragdowe" zostało zarumuszowane materiałem skalnym.
W rezerwacie Sine Wiry wyznakowano ścieżkę edukacyjną.

W 1848r., w Terce, odbył się tutaj uroczysty "pogrzeb" pańszczyzny, polegajacy na zakopaniu księgi powinności wobec dworu przed zagrodą gospodarza, na którego przypadła kolej odrabiania pańszczyzny w dniu jej zniesienia. Miejsce to upamiętniono krzyżem, który zachował się do dzisiaj.

Rezerwat "Olszyna łęgowa w Kalnicy"o pow. 13,69 ha, na terenie którego stwierdzono występowanie 215 gatunków roślin naczyniowych głównie związanych z siedliskami wilgotnymi lasów i torfowisk.

Wśród nich 13 gatunków objętych jest ochroną prawną, z czego 8 podlega ochronie ścisłej a wśród nich: Tojad wschodniokarpacki, Parzydło leśne, Wawrzynek wilczełyko, Storczyk plamisty.

Osobliwością, a zarazem przedmiotem ochrony jest bardzo rzadkie w Bieszczadach siedlisko lasu łęgowego z udziałem olszy czarnej.