z archiwum MUWIT.pl
Klasztor w Czermnej
Niewątpliwie największa atrakcja Jury Krakowsko-Częstochowskiej, choć niewielka (jej powierzchnia wynosi ponad 30 km.kw. i dziś właściwie zarośnięta wciąż przyciąga rzesze turystów. rozciąga się między miejscowościami; Klucze, Chechło i Błędów i jest uważana za wielką osobliwość przyrodniczą nie tylko w skali Polski. Pustynia znajduje się w granicach Parku Krajobrazowego "Orlich Gniazd" i jest częściowo objęta specjalną ochroną w postaci użytku ekologicznego i w formie obszaru Natura 2000.
Dolina Eliaszówki
Rezerwat przyrody „Dolina Eliaszówki” powstał w roku 1989 i zajmuje powierzchnię ok. 110 ha. Znajduje się u podnóża klasztoru Karmelitów bosych w Czernej i ciągnie się dnem doliny o stromych zboczach wzdłuż potoku Eliaszówka, od którego bierze nazwę.
Został utworzony w celu ochrony zespołu buczyny karpackiej i ciepłolubnej, lasu grądowego i łęgu olszowo-jesiononowego, a także wapiennych ostańców skalnych o ciekawych formach.
Na terenie rezerwatu zobaczymy kwitnące na wiosnę: żywiec gruczołowaty, złoć żółta, zawilec gajowy, marzanka, wonna, lepiężnik biały. Spotkamy także narecznicę samczą, przetacznik górski, paprotnik kolczasty, tojad mołdawski, parzydło leśne, żywiec dziewięciolistny i inne.
Płynący potok wije się wśród drzew, tworząc miejscami niewielkie rozlewiska, kaskady i małe wodospady.
Na stromych wapiennych zboczach znajdują się interesujące groty św. Hilariona i św. Onufrego, które może zwiedzić każdy, a także jaskinie: Pod Bukami i Gorenicka, dostępne dla wytrawnych grotołazów. Dużym zainteresowaniem turystów cieszą się również źródła: św. Eliasza ponoć lecznicze z cembrowiną w kształcie serca, św. Elizeusza i św. Józefa.
Wszelkie ślady ludzkiej działalności na terenie rezerwatu związane są z założonym w XVII w. pustelniczym klasztorem karmelitów bosych p.w. Św. Eliasza. Wzniesiony na zboczach doliny erem, ufundowany przez Agnieszkę Firlejową z Tenczyńskich wojewodzinę krakowską, obejmował teren 80 ha i był niedostępny dla osób postronnych. W XIX w. klasztor zmienił swój charakter. Obecnie większa część dawnego eremu wchodzi w skład rezerwatu. Zaś po „wielkiej klauzurze” pozostały rozrzucone po lesie fragmenty murów, pustelni, w których przed wiekami mieszkali pustelnicy, monumentalnego mostu eremickiego łączącego klasztorne wzgórze z miejscowością Siedlec, która stanowiła uposażenie klasztoru oraz fragmenty furty zwanej siedlecką. Wszystko to pięknie się komponuje z krajobrazem doliny.
Więcej
>>>
Z notatnika krajoznawcy
>>
Z drewnianego notatnika
>>
Z notatnika keszera
>>
Link |
Link |
z archiwum MUWIT.pl
Karczma w Sławkowie
Austeria Miejska w Sławkowie Pierwochą Zwana - to oficjalna urzędowa nazwa karczmy położonej w Rynku Sławkowskim pod numerem policyjnym 2, używana od chwili jej wzniesienia, czyli najprawdopodobniej w 1781 roku do utraty przez Sławków praw miejskich w 1870 roku.
Określenie "Pierwocha" pochodzi prawdopodobnie od słowa "pierwsza", czyli najstarsza lub największa. Nie można również wykluczyć, że nazwa ta została utworzona od nazwiska jednego z licznych jej dzierżawców.
Austeria (z jęz. włoskiego) to z kolei staropolskie określenie karczmy o najwyższym standardzie, dobrze wyposażonej i posiadającej bogaty asortyment wszelakiego jadła i napitków, mieszczącej się w solidnym, obszernym budynku, spełniającym jednocześnie funkcje gastronomiczne oraz hotelowo-stajenne w zajeździe.
Niewątpliwie sławkowska Austeria jest najpiękniejszą spośród wszystkich zachowanych do dzisiejszych czasów. Jej usytuowanie i architektura dają najpełniejsze wyobrażenie o budownictwie i sztuce ciesielskiej w przedrozbiorowej Polsce. Budynek stanowi klasyczny przykład drewnianej staropolskiej karczmy. Zbudowany został na planie litery "T". Całość budynku o powierzchni 380 metrów kwadratowych przykrywa dwuspadowy dach.
