Położone jest w malowniczej kotlinie górskiej, szczyci się również unikatowym rynkiem z drewnianymi domami mieszczańskimi i częściowo gotyckim kościołem. Z Krościenka i Szczawnicy wychodzi mnóstwo szlaków górskich: w zachodnie rejony pasma Radziejowej, w Małe Pieniny, w Pieniny Właściwe i na Lubań w Gorcach. Najliczniej odwiedzane są oczywiście Pieniny Właściwe z K3 i Sokolicą, na drugim miejscu są Małe Pieniny i szlaki spacerowe wokół Szczawnicy.

Położone jest w malowniczej kotlinie górskiej, szczyci się również unikatowym rynkiem z drewnianymi domami mieszczańskimi i częściowo gotyckim kościołem.

Zabudowa uzdrowiskowa | W dzielnicy Zawodzie (za mostem na Dunajcu) zachowała się drewniana zabudowa uzdrowiskowa oraz źródła wód mineralnych.

Gotycki kościół w Krościenku | Warto wejść do środka i zobaczyć kamienną chrzcielnicę i fragmenty dawnych polichromii z postaciami flisaków i pasterzy.

Stefan, Maria i Michalina | Na zboczach Stanikowej Góry, w dzielnicy Zawodzie, biją źródła wód mineralnych.. są to alkaliczko- słone szczawy pomagające w schorzeniach dróg oddechowych, płuc i układu trawiennego. Dla potomnych odkrył je Henryk Gross, XIX- wieczny właściciel Krościenka.

Na obrzeżach Krościenka rozsiane są liczne kapliczki wotywne- najstarsza z nich, kaplica św. Rocha została wybudowana na Ptaszkowej Górce dla upamiętnienia epidemii dżumy w 1710 roku.

w Pieninach o świcie,
ptak kwili gdzieś w życie
świeża rosa osiada na pąkach
| Pocztówka z Pienin, Andrzej Trzebicki |

Turyści przybywający do Krościenka, najczęściej wybierają się w Pieniny. Z rynku wychodzi jeden z najstarszych szlaków znakowanych- żółty szlak na przełęcz Szopka (Chwała Bogu). Stamtąd udają się najczęściej na Trzy Korony i Sokolicę.

Łąki pienińskie to raj dla botaników. Występuje tu ponad 1100 różnych roślin o całej gamie kolorów. Wśród nich występują rośliny chronione i takie, które występują tylko w Pieninach (tzw. endemity). W lecie na łąkach kwitnie ponad 30 gatunków storczyków, zaś we wrześniu nie tak trudno napotkać Chryzantemę Zawadzkiego - roślinę, która w Polsce występuje tylko w Pieninach, ale jest bardzo popularna na wschód od... Uralu.

Najpiękniej jest tu jednak jesienią - w lasach pienińskich rosną jodły, świerki i ogromne buki- ich kolorowe liście w połączeniu z białymi zębami skał tworzą niezapomniany efekt kolorystyczny.

Można też zejść do Sromowiec - wąwóz Szopczański to najpiękniejsza z dolinnych tras Pienin. Z przełęczy Szopka można również udać się pasmem Macelaka (niebieski szlak) w kierunku Czorsztyna i przełęczy Snozka - tędy jednak chodzą piechurzy. Szlak to lesisty i bez spektakularnych widoków.

Węzeł szlaków pod Lubaniem

Z Krościenka i Szczawnicy wychodzi mnóstwo szlaków górskich: w zachodnie rejony pasma Radziejowej, w Małe Pieniny, w Pieniny Właściwe i na Lubań w Gorcach. Najliczniej odwiedzane są oczywiście Pieniny Właściwe z K3 i Sokolicą, na drugim miejscu są Małe Pieniny i szlaki spacerowe wokół Szczawnicy.

Przez Krościenko przechodzi też Czerwony Szlak Beskidzki, którym możemy pójść w pasmo Lubania (Gorce) lub w pasmo Radziejowej (Beskid Sądecki).

Z nieodległej Szczawnicy zaś - w Pieniny Małe. W Krościenku również kończy się trasa spływu Dunajcem.

Tak nazywany jest teren na wschód od Dunajca z masywem Koziarza w roli głównej. Najpiękniejszy odcinek to rezerwat Kłodne- w połowie drogi między Tylmanową, a Krościenkiem. Szczególnie pięknie jest jesienią, kiedy buki nabierają złoto-czerwonych barw. Na drugą stronę Dunajca można się dostać przez wiszący most w okolicy przysiółka Płaśne (w okolicy Tylmanowej).

Warto pamiętać, że nie prowadzi tu żaden szlak.

Zielony szlak wychodzi z centrum Tylmanowej na Jaworzynkę, i dalej (żółtym szlakiem) na Dzwonkówkę. Do rezerwatów można się dostać jedynie leśnymi ścieżkami. Turyści podążający śladami Jana Pawła II nie powinni ominąć ołtarza na Błyszczu. Szczyt ten od lat jest miejscem pielgrzymek i miejscowego kultu. W dniu 16 sierpnia 1972 r. Na wieczorne spotkanie dotarł też kardynał Karol Wojtyła. Dziś na Błyszczu znajdziemy więc nie tylko stylowy ołtarz, postawiony w pięknym miejscu, z olśniewającymi widokami, ale również popiersie papieża.

Szczawnica leży w malowniczej dolinie Grajcarka. Formalnie wieś podzielona jest na Szczawnicę Niżną i Wyżną. Niemal cała zabudowa utrzymana jest w stylu uzdrowiskowym - nawet nowe domy budowane są na podobieństwo drewnianych willi z gankami z XIX wieku.

Centrum Szczawnicy to przede wszystkim parki zdrojowe: Dolny i Górny i łącząca je ulica Zdrojowa. Znajduje się tu największe skupisko drewnianych willi, oraz pijalnie wód: Jan, Magdalena i Waleria. Warto zwiedzić też kaplicę zdrojową w Parku Górnym.

Niezwykle pięknym miejscem jest plac Dietla- niewielki placyk z obeliskiem poświęconym pamięci uczonego, wbity między piękne zabudowania uzdrowiskowe. Do najpiękniejszych budynków należą: Stara Kancelaria, dom pod Bogarodzicą i dom nad Zdrojami.

Wysoka
W 1729 r tak o niej pisano "Przystęp do niej jest bardzo przykry. Zaledwie człowiek pieszowy wniść może".

Małe Pieniny ciągną się od Szczawnicy aż po przełęcz Gromadzką- najpiękniejszy ich odcinek znajduje się między Szafranówką, a Wysoką (na mapach niekiedy błędnie zaznaczoną jako Wysokie Skałki. Masyw charakteryzują długie trawiaste połoniny i liczne skałki, nagle wyrastajace wśród traw. Im dalej na wschód tym mniej skałek tym krajobraz staje się bardziej charakterystyczny dla Beskidów. Grzbietem wiedzie szlak niebieski- wspaniała trasa dla miłośników samotności i pięknych widoków. W lecie towarzyszą stada owiec- za Szafranówką i pod Durbaszką stoją letnie szałasy w których można spróbować żętycy czy oscypków.

Patron pijaków i oberżystów | Ponoć to właśnie święty Marcin urządził w Grywałdzie pierwszy 'Boży Obiad'- wielką ucztę dla mieszkańców i żebraków z okolicy. ową tradycję kultywowano tutaj aż do początku XX wieku. podczas odpustu 11.listopada, można wysłuchać miejscowej osobliwości: archaicznego śpiewu kościelnego oraz zobaczyć ostatki tradycyjnych strojów.

XV-wieczny kościół reprezentuje starszy typ kościołów drewnianych w Małopolsce. Jest to kościół jednonawowy, konstrukcji zrębowej, pobity i pokryty gontami. Głównym akcentem budowli jest wieża, szeroko posadowiona, o ścianach silnie zwężających się ku górze, z wydatnie nadwieszoną izbicą. Nawa i prezbiterium nakryte oddzielnymi dachami siodłowymi. W dachu nad nawą niewielka czworościenna sygnaturka. Wejście południowe do kościoła ujęte jest gotyckim, ostrołukowym portalem. Malowniczość kościoła podkreślają oszalowane soboty.