Synagoga bobowska, skansen pszczelarstwa, rezerwat Bukowiec... do tego drewniane kościoły - w tym jeden na liście Unesco..
Synagoga bobowska, skansen pszczelarstwa, rezerwat Bukowiec... do tego drewniane kościoły - w tym jeden na liście Unesco..
Tarnów
![]()
Po sześćdziesięciu latach przerwy zabrzmiał religijny śpiew kantora w bobowskiej synagodze. Do czasu hitlerowskiego holocaustu Bobowa w powiecie gorlickim była siedzibą hasydzkiej gminy żydowskiej, na której czele stał cadyk, opływający sławą świętego męża i cudotwórcy .
Więcej
>>>
Z notatnika krajoznawcy
>>
Z drewnianego notatnika
>>
Z notatnika keszera
>>
Link |
Link |
GPS |
Więcej
>>>
Z notatnika krajoznawcy
>>
Z drewnianego notatnika
>>
Z notatnika keszera
>>
Link |
Link |
GPS |
Bobowscy chasydzi są grupą wywodzącą się z judaizmu, ze swą główną siedzibą w okolicach Borough Park na Brooklynie w Nowym Jorku. Mają również swoje oddziały w Wiliamsburgu, Monsey, Nowym Jorku, Miami, Montrealu, Toronto, Antwerpii i Londynie. W Izraelu Chasydzi Bobowscy mają główną siedzibę w Bat Yam i oddziały w Jerozolimie, Bnei Brak i Aszodzie.
Grupa bobowska została założona przez rabiego Solomona Halberstama w galicyjskiej wiosce Bobowa, gdzie mieszkali chasydzi, którym przewodził jego dziadek rabin Chaim Halberstam, znany jako Rabin z sącza, lub jako Divrei Chaim.
Właścicielami majątku ziemskiego w Bobowej byli Długoszowscy. I to tutaj właśnie wychowywał się syn właścicieli - późniejszy gen. Bolesław Wieniawa - Długoszowski, jedna z najbarwniejszych postaci II RP.
![]()
Jedyne muzeum w Polsce, w którym znajdują się przedmioty związane z życiem i działalnością ks. dr Henryka Ostacha. Ciekawe przedmioty i narzędzia, których używali pszczelarze przy pracy z pszczołami i czerpaniu miodu na przełomie ostatnich 200 lat. W Muzeum znajdują się pamiątki, ordery i medale dla ks. Ostacha, a także kroniki. Związki Pszczelarskie i indywidualni pszczelarze pozostawiali swoje wpisy, a także dowody wdzięczności i upominki na rzecz Domu Pszczelarza. Muzeum rocznie odwiedza 70 tys osób.
Jeden z dziedziców szymbarskiego zamku miał cztery córki. Martwił się bardzo jaki posag ma dać każdej z nich. Kto doradził mu, by do prostych murów zamkowych dobudował cztery baszty narożne i z każdej z córek, gdy wyjdzie za maż, podaruje jedną. Tak też się stało. Za życia młode żony żyły bardzo swobodnie, w różnoraki sposób grzeszyły, dlatego ich dusze po śmierci wciąż błądzi po sieniach i lochach zamkowych. W jednej z baszt, północno-wschodniej, można zobaczyć widmo rycerza na koniu.
![]()
Na Łemkowszczyźnie XIX i XX wieku maziarstwo nierozerwalnie związane było z wsią Łosie. Początkowo łosianie zajmowali się sprzedażź produkowanej przez siebie mazi, której używano do smarowania drewnianych osi wozów. Pod koniec XIX. wieku wraz z rozwojem przemysłu naftowego zaprzestali wytwarzania mazi i zajęli się obwoźną sprzedażź smarów i innych produktów naftowych. W ciągu I. połowy XX. wieku znacząco rozwinęło się maziarstwo. Pod koniec okresu międzywojennego trudniła się nim większość mężczyzn mieszkających we ws
G
Rezerwat ten położony jest na obszarze Ciężkowicko-Rożnowskiego Parku Krajobrazowego. Wyróżniamy tam ciekawe formy skalne (skały piaskowe) jak baszty, grzyby, ściany, progi. Warte uwagi są unikatowe jaskinie, w których chronią się różne gatunki nietoperzy(m.in. bardzo rzadko spotykany podkowiec mały).
Na szczególną uwagę zasługuje druga co do wielkości w Karpatach jaskinia szczelinowa "Diabla dziura" (ok.320 m), kilkunastometrowa jaskinia "Diabeł" (wg podań Diabeł niósł ją z Węgier, a upuściwszy nad Bukowcem zapadł się pod ziemię) oraz skała "Kapa".Według miejscowego podania w skałach rezerwatu ukrywali się Arianie, a znajdujące się w sąsiedztwie rezerwatów źródełka: "Zdrowa Woda" i "Gośćcowa Woda", miały służyć prześladowanym Arianom za chrzcielnicę. Będąc w Bukowcu warto zwiedzić również drewniany, zabytkowy Kościółek.
Korzenna – dworek z XIX wieku
Jasienna – kościół, cmentarz
Jasienna –kapliczki z XIX wieku
W bryle świątyni wyraźnie zarysowuje się zamknięte trójbocznie prezbiterium, nawa i babiniec wraz z pochyłą wieżą. Ściany są odeskowane, a dach pokryty gontem. Każda z części cerkwi zwieńczona jest baniastym hełmem z pozornymi latarniami oraz krzyżem. Wnętrze nakrywają stropy płaskie z fasetami. Ściany zdobi polichromia z końca XIX w. o motywach rokokowo-klasycystycznych, wykonana przez Antoniego i Józefa Bogdańskich, natomiast w nawie zachowały się fragmenty starszych barokowych malowideł. Barokowy ikonostas z XVIII w. został przemalowany w 1831 r. w czasie remontu. W prezbiterium znajduje się ołtarz główny z baldachimem, w nawie usytuowane są trzy ołtarze boczne z 2. poł. XVIII w. Na polichromowanej belce tęczowej umieszczony jest krzyż oraz figury Maryi i św. Jana. Uwagę przyciąga także pięknie zdobiona ambona, chór muzyczny oraz rokokowa ława. Cerkiew pełni obecnie funkcję kościoła parafialnego rzymskokatolickiego Najświętszej Marii Panny Wniebowziętej. Świątynia otoczona jest kamiennym murem z 1830 r. Cerkiew od 2013 roku znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa Unesco wraz z 15 drewnianymi cerkwiami w polskim i ukraińskim regionie Karpat.
Kościół jest położony wśród wysokich drzew i otoczony drewnianym ogrodzeniem z bramkami nakrytymi gontowymi daszkami. W pobliżu kościoła wznosi się murowana dzwonnica projektu Zdzisława Mączeńskiego (1930).
Drewniana świątynia została zbudowana w 1555 r. przez Jana Joachima Kuklę, cieślę z Grybowa. Gruntowny remont przeszła w latach 1880-1883, wtedy przekształcono wieżę i sygnaturkę, a także oszalowano (obito deskami) ściany kościoła. W 1929 r. powiększono kościół, dzieląc jego korpus na dwie części i rozsuwając je. Między te dwie części wstawiono transept, czyli poprzeczną nawę. W tej postaci świątynia zachowała się do naszych czasów.
Mapa regionu jest wesołą twórczością własną. Dokładniej rzecz ujmując - jest albo mapą na Guglach, albo zrzutem ekranu z tychże map. Dotyczy wybranego regionu.
Legenda zaś jest następująca. Główna atrakcja jest oznaczona "ikonkami wyróżniającymi się". Mogą to być domy podcieniowe, architektura drewniana, lub inne atrakcje turystyczne danego regionu.
Pozostałe ikonki sugerują, że jest tam "coś". Coś co jest: a) fajne b) ładne c) warte zobaczenia d) lokalną atrakcją e) inne. To coś może być: wiatrakiem, zamkiem, muzeum, latarnią morską, czy czymś zupełnie innym. Prawdopodobnie nie będzie to atrakcja komercyjna. No chyba, że będzie.
Mapa jest poglądowa - bo nie ma większej przyjemności, niż odrywanie po swojemu. Ale nie ma większego bezsensu, niż wyważanie otwartych drzwi. Zrobiłam tą mapkę dla siebie. Ale ponieważ czasami bywam miła, to się dzielę.
