Muzeum Wnętrz Pałacowych w Choroszczy to jednopiętrowy budynek z licznymi dekoracjami fasadowymi. Ten XVIII - wieczny pałacyk, za czasów Branickich mieścił w sobie dwadzieścia dwa pomieszczenia, z czego większość miała charakter reprezentacyjny. Piętro pałacyku zajmowały apartamenty gościnne, zaś dolną - apartamenty Branickich. Dzisiejszy wystrój i wyposażenie wnętrz pałacu nie jest oryginalny, ponieważ majątek Branickich został rozprzedany po śmierci Izabeli Branickiej. Obecna ekspozycja odzwierciedla jednak wystrój XVIII - wiecznych wnętrz, a jedynym oryginalnym elementem w pałacu są płyty kominkowe z Gryfem Branickich i Ciołkiem Poniatowskich. Na parterze zachowano pierwotny rozkład pomieszczeń.

Zbiory Muzeum liczą ponad 33 000 eksponatów (w tym ponad 300 maszyn i narzędzi rolniczych), które prezentowane są zwiedzającym w 44 ekspozycjach stałych. W Skansenie Mazowiecko-Podlaskim zgromadzono 53 zabytkowe obiekty architektury drewnianej ( XVIII - pocz. XX w.), które ulokowano w trzech zespołach, z pełnym wyposażeniem wnętrz. Muzeum posiada punkty zamiejscowe w Drewnowie ( wiatrak z zagrodą młynarza), Dąbrowie Łazy (wiatrak) i Winnie Chroły (Szkola Wiejska).

Więcej >>>
Z notatnika krajoznawcy >>
Z drewnianego notatnika >>
Z notatnika keszera >>
Link | culture.pl
Link | visiton.pl
GPS |

Tradycja Dworów Artusa sięga średniowiecza i wywodzi się z etosu rycerstwa europejskiego. Budynki służące spotkaniom miejskiego patrycjatu i włodarzy powstawały szczególnie w miastach hanzeatyckich, wśród których Gdańsk zajmował szczególną pozycję. Gdański Dwór stanowi nie tylko dowód fascynacji kulturą rycerską, ale także bogactwa miasta. Jego historia sięga XIV wieku. Pod koniec XV wieku był ekskluzywną siedzibą gdańskich bractw kupieckich, centrum życia handlowego Gdańska, salonem towarzyskim, w którym spotykała się elita, goszczono polskich dostojników i ważnych gości z całej Europy.

Szczególną uwagę przykuwa klejnot sztuki snycerskiej, późnogotycka rzeźba "Św. Jerzy walczący ze smokiem", XVI-wieczna cynowa lada piwna - najstarszy bar w Polsce, unikatowa w skali świata kolekcja zabytkowych modeli okrętów. W Dworze Artusa znajduje się też największy piec kaflowy Europy. Dzieło wybitnego XVI-wiecznego zduna Georga Stelzenera. Ponad 10 metrów wysokości. Pięć kondygnacji. 520 ręcznie wykonanych kafl

G Więcej >>>
Z notatnika krajoznawcy >>
Z drewnianego notatnika >>
Z notatnika keszera >>
Link | visitgdansk.com
Link |
GPS |

Zabytkowy pałac znajduje się nad jeziorem. Jest zbudowany w stylu angielskiego neogotyku i pochodzi z XVIII wieku. Warty zobaczenia jest również park z cennym drzewostanem (jodła kaukaska, modrzew europejski, świerk syberyjski, dęby).

W Rybokartach warto zobaczyć XV-wieczny kościół pw. św. Józefa. ma bogato wyposażone wnętrze (barokowy ołtarz, trzy obrazy przedstawiające sceny z Nowego Testamentu, epitafia).

Więcej >>>
Z notatnika krajoznawcy >>
Z drewnianego notatnika >>
Z notatnika keszera >>
Link | rybokarty.pl
Link |
GPS |

Pałac budowany był w różnych latach i różnych stylach, dominującym jest styl neobarokowy. Główny korpus powstał w XIX wieku na miejscu dawnego dworu. Rozbudowa pałacu miała miejsce, kiedy właścicielami majątku była rodzina Thaddenów. Jest to trzykondygnacyjny, rozczłonkowany obiekt z ośmioboczną wieżą mieszczącą klatkę schodową, kryty dachem mansardowym. Najstarsza część ma konstrukcję ryglową. We wnętrzu zachowały się elementy dawnego wystroju wnętrz: w głównym holu - kominek dekorowany kartuszem herbowym, drewniana klatka schodowa z balustradą oraz witraż, sztukaterie z motywami wici roślinnej na sufitach sali jadalnej i salonu, stolarka drzwiowa malowana techniką mazerunku.

Trzygłów - znany także jako Trygłów, Trygław, Triglav, był jednym z najważniejszych bóstw Słowian połabskich i pomorskich. Ośrodki jego kultu znajdowały się m.in. na Wolinie, w Szczecinie i w Brennie. Dzięki stosunkowo licznym i bogatym zapisom pozostawionym przez Ebona i Herborda, kronikarzy biskupa Ottona z Bambergu - który w latach trzydziestych XII wieku przeprowadził akcję chrystianizacyjną na Pomorzu Zachodnim - zachowało się sporo informacji na temat funkcjonującego tu kultu Trzygłowa. Według opisów kronikarskich Trzygłów był przedstawiany jako bóstwo o trzech twarzach z oczami i ustami zasłoniętymi przepaską. Miało to symbolizować władzę tegoż boga nad trzema poziomami rzeczywistości ((niebem, ziemią i piekłem).

Z opisów kronikarskich dowiadujemy się, że w Szczecinie na dwóch z trzech gór (średniej i najwyższej) znajdowały się posągi Trygława. Bóstwu o trzech twarzach poświęcone były również w grodzie Szczecin cztery kąciny (świątynie).

Niemieccy badacze Pomorza zanotowali legendę, wedle której wolińscy żercy (kapłani pogańscy) chcąc oszczędzić posążek Trzygłowa przed zniszczeniem z rąk Ottona, ukryli go we wsi pod Gryficami, która to odtąd nosi nazwę Trzygłów. Jeszcze inni mówią, że tym właśnie miejscu, a konkretnie grodzisku w Trzygłowie, miało znajdować się miejsce kultu tego boga, nie zostało to jednak potwierdzone.

Dziś z dawnego kultu Słowian Pomorskich niewiele pozostało, jednak pewne ślady dawnych wierzeń zachowały się. Nawiązuje do nich między innymi drewniany posąg boga o trzech obliczach, który do 2019 roku stał przy skrzyżowaniu drogi wojewódzkiej nr 109 z lokalną drogą prowadzącą w kierunku zachodnim. Jedną ze swoich twarzy wskazywał kierunek na odległą o 3 kilometry miejscowość Trzygłów. Być może tam, w ruinach starego grodziska, spoczywa do dziś - wykonany ze szczerego złota - pierwowzór słowiańskiego bożka.

Więcej >>>
Z notatnika krajoznawcy >>
Z drewnianego notatnika >>
Z notatnika keszera >>
Link | pomorzezachodnie.travel
Link | zabytek.pl
Link | zamkilubuskie.pl
GPS |