W okolicy

Wzdłuż polskiego wybrzeża Bałtyku znajduje się siedemnaście latarń morskich. Latarnie morskie nad Bałtykiem umiejscowione są kolejno: w Świnoujściu, Kikut k/Wisełki, Niechorzu, Kołobrzegu, Gąskach, Darłowie, Jarosławcu, Ustce, Czołpinie, Stilo, Rozewiu, Jastarni, na Helu, w Sopocie, Gdańsku Porcie Północnym i Nowym Porcie oraz w Krynicy Morskiej na wschodnim wybrzeżu.

Wzdłuż polskiego wybrzeża Bałtyku znajduje się siedemnaście latarń morskich. Latarnie morskie nad Bałtykiem umiejscowione są kolejno: w Świnoujściu, Kikut k/Wisełki, Niechorzu, Kołobrzegu, Gąskach, Darłowie, Jarosławcu, Ustce, Czołpinie, Stilo, Rozewiu, Jastarni, na Helu, w Sopocie, Gdańsku Porcie Północnym i Nowym Porcie oraz w Krynicy Morskiej na wschodnim wybrzeżu.

Pierwsze latarnie powstawały już w Egipcie, najstarszy, pewny przekaz o istnieniu ogni stałych, pochodzi z około 400 roku p. n. e. z Aten. Pierwsze światło latarni morskiej, zwane garnkiem wulkanu, pojawiło się na naszych terenach w X wieku n.e. Z biegiem lat światła wskazujące drogę powracającym żeglarzom opanowały wybrzeża, a celem ludzi stało się udoskonalanie sposobów generowania światła. Począwszy od drewna poprzez średniowieczne świece woskowe, węgiel kamienny, oleje roślinne i mineralne aż po gaz węglowy i propan, w końcu zastosowano prąd, jako najbardziej efektywne źródło światła. Obecnie stosuje się doskonalsze techniki nawigacyjne umiejscowione bezpośrednio na pokładzie statku, jednak nadal latarnie odgrywają ważną rolę w nawigacji i zapewnianiu bezpieczeństwa, a ponadto stanowią żywy pomnik historii i techniki, pełniąc funkcję przyczółków turystycznych polskiego wybrzeża.

Latarnie morskie
Świnoujście | Kikut | Niechorze | Kołobrzeg | Gąski | Jarosławiec | Darłowo | Darłówko | Ustka | Czołpino | Stilo |
Rozewie | Jastarnia | Sopot | Hel | Gdańsk Port Północny | Gdańsk Port Nowy | Krynica Morska |

Powiązane treści MUWITowe

Gryfice to ciekawe, zabytkowe miasteczko, położone w sąsiedztwie licznych nadmorskich kurortów. Nie zabraknie tu atrakcji - przede wszystkim dla miłośników historii i zabytków. Gryfice, posiadające prawa miejskie od trzynastego stulecia, zachowały średniowieczny układ urbanistyczny w centrum. Miasteczko pełne jest też innych zabytków, głównie pięknych kamieniczek i starych domów. Miła atmosfera zachęca do spacerów i zwiedzania (chociaż trzeba zaznaczyć, że spora część miasta, zniszczona podczas ostatniej wojny, została odbudowana w typowym PRL-owskim stylu - czyli przez zastąpienie kamienic kwadratowymi blokami).

Powiązane treści MUWITowe

Do dzisiejszych czasów zachowały się: Brama Wysoka (obecnie siedziba muzeum), Brama Kamienna, Baszta Prochowa (udostępniona do zwiedzania, z górnej kondygnacji rozciąga się piękny widok na miasto i okolicę) oraz niewielkie fragmenty murów miejskich.

Baszta Prochowa - Wybudowana na przełomie XIV/XV wieku jest elementem fortyfikacji miasta. Znajduje się w północno-wschodniej części Starego Miasta (ul. Nabrzeżna), w pobliżu Regi i młyna. Wieża pełniła rolę wieży obserwacyjnej i strzelniczej, stąd wzięła się również jej nazwa, od prochu magazynowanego w jej wnętrzu. Dwie pozostałe wieże nosiły nazwy: Mostowa i Młyńska (już nie istnieją).

Wieża zbudowana jest z cegły, w stylu gotyckim, na planie koła. Wieża była użytkowana w przeszłości przez harcerzy, po dłuższym okresie bez zagospodarowania aktualnie jest udostępniona zwiedzającym. W 2007 roku przeszła renowację.

Powiązane treści MUWITowe

Zalążkiem gryfickiej ekspozycji kolei wąskotorowej był tabor wycofywany z eksploatacji w Pomorskich Kolejach Dojazdowych, głównie z Gryfic, Białogardu i Dobrej Nowogardzkiej, ustawiany już od końca lat 70. obok dworca gryfickiego.

Ekspozycję skansenu, usytuowaną przy peronach, stanowi kilkanaście parowozów i wagonów motorowych oraz kilkadziesiąt wagonów pasażerskich, towarowych i specjalistycznych, a także urządzenia do obrządzania i naprawy wagonów, obrotnica, urządzenia sygnalizacyjne itp. Prezentowane jest prawie wszystko, co pozostało z taboru obsługującego kiedyś 594 km linii. Zgromadzone obiekty nierozerwalnie wiążą się z Pomorzem Zachodnim i mają unikatowy charakter, gdyż rozstaw torów wynosił tu 1000 mm, podczas gdy na innych kolejach wąskotorowych standardem było 750 mm. Ich historia w znacznej części sięga początku ubiegłego wieku. Niektóre przeżyły dwie wojny światowe oraz dwie rewolucje, przemiany napędu parowego na spalinowy i elektryczny oraz likwidację kolei dojazdowych. Stanowią więc "skamieliny" materialnej kultury człowieka, trwale związane z gospodarczym rozwojem regionu. Ich wartość jest podwójna: po pierwsze dziś są już nieliczne, po drugie niektóre z nich, jak dinozaury u Spielberga, mogą ożyć.

Powiązane treści MUWITowe

Kościół szachulcowy konstrukcji słupowo - ramowej. Salowy, bez wyodrębnionego prezbiterium z nawy, zamknięty prostokątnie. Wieża od frontu z kruchtą w przyziemiu. Zwieńczona blaszanym hełmem iglicowym. Dach jednokalenicowy. Ołtarz główny barokowy.

Powiązane treści MUWITowe

Kościół szachulcowy konstrukcji słupowo - ramowej. Salowy, bez wyodrębnionego z nawy prezbiterium, zamknięty prostokątnie. Fasada frontowa otynkowana. Wieża od frontu osadzona na nawie. Zwieńczona blaszanym hełmem w kształcie odwróconego kielicha. Dach jednokalenicowy. Wewnątrz zachowana empora połączona z chórem muzycznym, wsparte na słupach.

Powiązane treści MUWITowe

Zabytkowy pałac znajduje się nad jeziorem. Jest zbudowany w stylu angielskiego neogotyku i pochodzi z XVIII wieku. Warty zobaczenia jest również park z cennym drzewostanem (jodła kaukaska, modrzew europejski, świerk syberyjski, dęby).

W Rybokartach warto zobaczyć XV-wieczny kościół pw. św. Józefa. ma bogato wyposażone wnętrze (barokowy ołtarz, trzy obrazy przedstawiające sceny z Nowego Testamentu, epitafia).

Powiązane treści MUWITowe

Pałac budowany był w różnych latach i różnych stylach, dominującym jest styl neobarokowy. Główny korpus powstał w XIX wieku na miejscu dawnego dworu. Rozbudowa pałacu miała miejsce, kiedy właścicielami majątku była rodzina Thaddenów. Jest to trzykondygnacyjny, rozczłonkowany obiekt z ośmioboczną wieżą mieszczącą klatkę schodową, kryty dachem mansardowym. Najstarsza część ma konstrukcję ryglową. We wnętrzu zachowały się elementy dawnego wystroju wnętrz: w głównym holu - kominek dekorowany kartuszem herbowym, drewniana klatka schodowa z balustradą oraz witraż, sztukaterie z motywami wici roślinnej na sufitach sali jadalnej i salonu, stolarka drzwiowa malowana techniką mazerunku.

Trzygłów - znany także jako Trygłów, Trygław, Triglav, był jednym z najważniejszych bóstw Słowian połabskich i pomorskich. Ośrodki jego kultu znajdowały się m.in. na Wolinie, w Szczecinie i w Brennie. Dzięki stosunkowo licznym i bogatym zapisom pozostawionym przez Ebona i Herborda, kronikarzy biskupa Ottona z Bambergu - który w latach trzydziestych XII wieku przeprowadził akcję chrystianizacyjną na Pomorzu Zachodnim - zachowało się sporo informacji na temat funkcjonującego tu kultu Trzygłowa.

Według opisów kronikarskich Trzygłów był przedstawiany jako bóstwo o trzech twarzach z oczami i ustami zasłoniętymi przepaską. Miało to symbolizować władzę tegoż boga nad trzema poziomami rzeczywistości ((niebem, ziemią i piekłem).

Z opisów kronikarskich dowiadujemy się, że w Szczecinie na dwóch z trzech gór (średniej i najwyższej) znajdowały się posągi Trygława. Bóstwu o trzech twarzach poświęcone były również w grodzie Szczecin cztery kąciny (świątynie).

Niemieccy badacze Pomorza zanotowali legendę, wedle której wolińscy żercy (kapłani pogańscy) chcąc oszczędzić posążek Trzygłowa przed zniszczeniem z rąk Ottona, ukryli go we wsi pod Gryficami, która to odtąd nosi nazwę Trzygłów. Jeszcze inni mówią, że tym właśnie miejscu, a konkretnie grodzisku w Trzygłowie, miało znajdować się miejsce kultu tego boga, nie zostało to jednak potwierdzone.

Dziś z dawnego kultu Słowian Pomorskich niewiele pozostało, jednak pewne ślady dawnych wierzeń zachowały się. Nawiązuje do nich między innymi drewniany posąg boga o trzech obliczach, który do 2019 roku stał przy skrzyżowaniu drogi wojewódzkiej nr 109 z lokalną drogą prowadzącą w kierunku zachodnim. Jedną ze swoich twarzy wskazywał kierunek na odległą o 3 kilometry miejscowość Trzygłów. Być może tam, w ruinach starego grodziska, spoczywa do dziś - wykonany ze szczerego złota - pierwowzór słowiańskiego bożka.

Powiązane treści MUWITowe

Obiekt wymieniony po raz pierwszy w roku 1268, do 1274 roku należał do biskupa kamieńskiego. Następnie jako lenno biskupie do rodu von Everstein. W 1268 roku zamek był murowanym obiektem otoczonym fosą i wałem z palisadą. Głównym budynkiem był Hohes Haus, czyli tzw. wysoki dom z basztami. Zamek, w 1560 roku, przebudował Ludwig von Evers-tein. Wzmocniono wówczas mury i wzniesiono renesansowy budynek zwany Kamenate. W tym czasie na terenie zamku istniały: piekarnia, kuźnia, tkalnia, stajnia i browar. Jak podaje Goleniowskie Stowarzyszenie Eksploracji Historycznej "Biały Grosz" rodzina, do której należał nowogardzki zamek, pierwotnie miała swoje posiadłości w Dolnej Saksoni Hamein oraz Holzminden.

Powiązane treści MUWITowe

Plaże nadbałtyckie lepiej odwiedzać poza sezonem. Ale i w sezonie można tu znaleźć arcyciekawe miejsca. Szczególnie, jeśli ma się ze sobą rower. Mielno, Gąski i Darłówek - to miejscowości znane z wakacyjnych opowiadań. Skoro już wygrzewamy się na plażach, w tłumie turystów, warto pomyśleć, co zobaczyć kiedy np. pada deszcz. Albo kiedy dzieciaki domagają się atrakcji. A ponieważ plaże nadbałtyckie należą do najpiękniejszych w Europie, wydzieliliśmy region, który ma się nijak do geografii, płyt tektonicznych oraz podziałow administracyjnych. Od Helu po Wolin. I od wyspy Uznam po Gdańsk.

Powiązane treści MUWITowe

Wkraczając do Muzeum można się nastawić na niesamowitą przygodę, podczas której będzie można zobaczyć wyjątkowe skarby Matki Ziemi, unikalne minerały skryte przed wzrokiem w głębi naszej planety a także te, które przybyły do nas z kosmosu w postaci meteorytów, jak również zastygłe miliony lat w kamiennej formie skamieniałości. Prezentujemy ponad 2000 niesamowitych eksponatów na sześciu poziomach urokliwej, zabytkowej Baszty oraz dwa tarasy widokowe, z których można zobaczyć piękną panoramę miasta Kamień Pomorski i Zalewu Kamieńskiego.

Powiązane treści MUWITowe

Mapa regionu jest wesołą twórczością własną. Dokładniej rzecz ujmując - jest albo mapą na Guglach, albo zrzutem ekranu z tychże map. Dotyczy wybranego regionu.

Legenda zaś jest następująca. Główna atrakcja jest oznaczona "ikonkami wyróżniającymi się". Mogą to być domy podcieniowe, architektura drewniana, lub inne atrakcje turystyczne danego regionu.

Fioletowe i burgundowe ikonki sugerują iż jest to atrakcja wyjatkowa. Albo taka, ktorą ja, egoistycznie, uznałam za wyjątkową, albo zwyczajnie "wisi mi" na mojej liście. Albo nie wisi -ale ją prostu lubię, bądź uważam za wartą powrotu. Wszelakie drewniaki oznaczone są rombem wkolorze brązowym. Im intesywniejszy braz, tym ładniejszy drewniak. No chyba, że drewniak mi wisi - to wtedy jest w burgundzie :)

Pozostałe ikonki sugerują, że jest tam "coś". Coś co jest: a) fajne b) ładne c) warte zobaczenia d) lokalną atrakcją e) inne. To coś może być: wiatrakiem, zamkiem, muzeum, latarnią morską, czy czymś zupełnie innym. Prawdopodobnie nie będzie to atrakcja komercyjna. No chyba, że będzie.

Mapa jest poglądowa - bo nie ma większej przyjemności, niż odrywanie po swojemu. Ale nie ma większego bezsensu, niż wyważanie otwartych drzwi. Zrobiłam tą mapkę dla siebie. Ale ponieważ czasami bywam miła, to się dzielę.