Aktualizacja: październik'17



Ziemia łódzka
Ziemia Obiecana



  • pl_pk_bd453Muzeum Włókiennictwa
  • pl_pk_bd453Muzeum Włókiennictwa
  • pl_pk_bd453Muzeum Włókiennictwa
  • pl_pk_bd453W łódzkim skansenie
  • pl_pk_bd453W łódzkim skansenie
  • pl_pk_bd453Kaplice w Łagiewnikach
  • pl_pk_bd453Ulica Piotrkowska
  • pl_pk_bd453Ulica Piotrkowska

Informator:


O regionie:



Włókiennicza Łódź, do niedawna kojarzona głównie z fabrykami, dziś staje się atrakcją turystyczną na miarę europejską. Dawne fabryki przekształcane są w muzea, galerie oraz centra handlowe, zaś liczne pałace dawnych potentatów włókiennictwa przechodzą drugą młodość.

Mapa regionu:



Atrakcje turystyczne:


Warto zobaczyć:


Bazylika w Tumie
Bazylika w Tumie to najcenniejszy zabytek w okolicach Łodzi. Zbudowana w latach 1141-61 jest największą budowlą romańską w Polsce. Wzniesienie tak ogromnego gmachu wymagało nadludzkiej siły- w jego budowie uczestniczył ponoć diabeł łęczycki Boruta. Choć, jak mówią podania, do pracy nie był skory. Lubił hulać, rąbać się ze szlachtą, straszyć ludzi i wciągać ich w trzęsawiska.

Drewniane kościoły ziemi łódzkiej

Muzeum Kanału "Dętka"
Oglądanie kanału od środka nie budzi miłych skojarzeń, jednak każdy, zwiedzający "Dętkę" jest zaskoczony kunsztem wykonania ceglanych kanałów, powstałych na początku XX wieku. "Dętka" to, dziś zabytkowy, zbiornik na wodę. Jego kanałami (o długości 142 metrów) można obejść plac Wolności dookoła. Jest to bodaj jedyne tego typu muzeum w Europie.



Muzeum Fabryki
Muzeum Fabryki to miejsce, gdzie odkryjecie historię zakładów włókienniczych stworzonych przez Izraela Poznańskiego w drugiej połowie XIX. wieku. W czasach swojej świetności zakłady te produkowały miliony metrów tkanin bawełnianych. Przemysłowe imperium Poznańskiego stanowiło samowystarczalną dzielnicę z rezydencją właściciela, domami dla robotników, własnym kościołem i szpitalem. Dziś w zabytkowych budynkach mieści się centrum Manufaktura.
W Muzeum Fabryki poznacie dzieje przemysłowej fortuny Poznańskich, rozwój zakładów, technikę produkcji tkanin bawełnianych i codzienną pracę dawnych robotników. Nasza wystawa prezentuje zdjęcia, dokumenty, filmy, plany architektoniczne, próbki surowców i produktów fabryki. Tutaj zobaczycie jak pracują zabytkowe krosna i posłuchacie historii opowiadanych przez dawnych pracowników. W Muzeum Fabryki przedstawiamy również długą drogę bawełny z plantacji, poprzez fabrykę, do sklepu z tkaninami.

Bunkier "Konewka"
Schron (bunkier) kolejowy w Konewce niedaleko Spały jest jedną z największych atrakcji turystycznych województwa łódzkiego. Schron miał służyć zabezpieczeniu przed atakiem lotniczym pociągów specjalnych, pełniących funkcje ruchomych ośrodków dowodzenia oraz ich personelu dla sztabu grupy armii Środek (Mitte).

Główny obiekt kompleksu w Konewce- żelbetowy bunkier- schron, ma długość 380 m oraz przekrój ostrołuku mającego przy podstawie szerokość 15 m i wysokość 9 m, w którym między betonowymi peronami biegnie tor umożliwiający wjazd całego składu pociągu.
Wzdłuż głównego tunelu biegnie korytarz boczny, podzielony drzwiami gazoszczelnymi na ciąg niewielkich pomieszczeń. Obok schronu kolejowego zbudowano zespół bunkry technicznych mieszczących kotłownię, urządzenia wentylacyjne i siłownię elektryczną.
Obiekty te łączyły z bunkrem kolejowym trzy podziemne kanały techniczne. W skład kompleksu wchodziły również schrony mieszczące: stację pomp i uzdatniania wody, zbiornik i chłodnicę wody technologicznej.
Ukończone bunkry zamaskowano przed możliwością wykrycia z powietrza, montując na stropach drewniane, kryte papą dachy, a na schronie kolejowym umocowano siatki maskujące i atrapy drzew. Teren wokół otoczono dwoma rzędami płotu z siatki i drutu kolczas tego i prawdopodobnie polami minowymi.

Budowę bunkrów rozpoczęto wiosną wiosną 1940 r. Schrony nigdy nie zostały wykorzystane zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem. Pierwsze informacje o wjeżdżających do schronów pociągach towarowych liczących ponad 30 wagonów pojawiają się w 1944 r., gdy w Jeleniu i Konewce utworzono filię tomaszowskich zakładów Daimler-Benz.

Zwiedzanie obiektów w Konewce obejmuje wejście do bunkra kolejowego, bunkrów technicznych, podziemnych kanałów, jak i ekspozycji militariów.
Bilety wstępu: 7 zł- normalny, 4 zł- ulgowy, dzieci do lat 7 bezpłatnie.



Atrakcje turystyczne:


Warto zobaczyć:


Skansen w środku Łodzi
Tuz obok Białej Fabryki, oddzielony ceglanym murem, znajduje się Skansen Architektury Drewnianej. W skansenie znajduje się 8 obiektów typowych dla zabudowy Łodzi z przełomu XIX/XX w. i początków XX w. Obiekty dobrane zostały tak, aby jak najlepiej i najpełniej reprezentowały dawną architekturę miasta. Znalazły się wśród nich: kościół, willa letniskowa, piętrowy dom dla rodzin robotniczych, przystanek tramwajowy oraz 4 domy rzemieślników. Budynki rozmieszczone zostały wzdłuż dwóch brukowanych "kocimi łbami" uliczek, zbiegających się przy kościele. Zadbano również o stylizowane elementy małej architektury – lampy, studnię, drogowskazy z nazwami ulic.

Skansen Rzeki Pilicy w Tomaszowie Mazowieckim



Łęczyca - zamek i Boruta
Każdy ma swego diabła- Boruta Boruta wywodzi się z dawnych, przedchrześcijańskich demonów leśnych, a imię swe bierze od boru. W późniejszym czasie zostanie wprowadzony do literatury i zyska ogromną popularność. Dziś jest najbardziej znanym diabłem polskim, ale imię jego kojarzone bywa zawsze z Łęczycą. Miasto od dawien dawna położone wśród podmokłych łąk i niedostępnych bagien, często osnuwały mgły i opary. Wśród nich Łęczycanie widywali różnego rodzaju nieziemskie istoty jak strzygi, zmory, południce i widma. Postacią pojawiającą się jednak najczęściej był diabeł Boruta.



Wokół Łęczycy Rozparła się Łęczyca wśród bagien i łąk obszernej doliny. Dzisiaj płynie przez nią rzeka Bzura, ale niegdyś podążały tędy wody pra-Wisły. Z całą pewnością możemy powiedzieć, że miasto należy do najstarszych. W czasie rozbicia dzielnicowego było ono niekoronowaną stolicą kraju. W XII wieku panujący podkreślali pozycję Łęczycy, ogłaszając miasto miejscem zjazdów książąt dzielnicowych. Znaczenie jej wzrosło ogromnie w XIII w., gdy została stolicą księstwa i siedzibą władz archidiakonatu łęczyckiego.