Aktualizacja: wrzesień'2020



Pieniński Park Narodowy
"Gall Anonim"






Materiał pochodzi z:


Mały przewodniczek po Karpatach Polskich

Dane teleadresowe:



Pieniński Park Narodowy
u. Jagiellońska 107B 34-450 Krościenko n/Dunajcem
telefony : + 48 18 262 56 01, 262 56 02 fax : + 48 18 262 56 03
e-mail : biuro@pieninypn.pl




źródło fotografii


Pieniński Park Narodowy został utworzony 1 czerwca 1932 r. W tym samym czasie powstał także Słowacki Rezerwat Przyrodniczy. Parki po obu stronach granicy utworzyły jednolity kompleks chroniony, pierwszy w Europie międzynarodowy park przyrodniczy. Zajmuje on obszar około 4500 ha w tym 2231 ha po stronie polskiej.

Pieniny są położone w obrębie Podhala i stanowią fragment Pasa Skalicowego oddzielającego Kotlinę Orawsko- nowotarską od Pogórza Gubałowskiego. Park zajmuje środkową, najbardziej urozmaiconą, część Pienińskiego Pasa Skałkowego, od Czorsztyna i Czerwonego Klasztoru (W) po Szczawnicę i Leśnicę (E) wraz z przełomem Dunajca.


Budowa geologiczna Pasa Skałkowy jest bardzo skomplikowana. Zbudowany jest głównie z miękkich wapieni i margli kredowych, wśród których twardsze wapienie jurajskie tworzą łuski, bryły lub soczewki wyodrębnione przez denudację w postaci skałek. Twardsze skały kredowe (zlepieńce, piaskowce) zaznaczają się w rzeźbie w postaci grzbietów podczas gdy miękkie skały jurajskie tworzą doliny i przełęcze. Stoki są strome, nachylenie dochodzi do 25-35o. Stoki grzbietów są modelowane przez osuwiska. Częste są piargi.

W krajobrazie Pienin charakterystyczne są nagie ściany skalne wśród lasów, odosobnione skałki, często w postaci iglic i kontrastujące z nimi zaokrąglone powierzchnie garbów lub łagodne stoki pokryte łąkami. Pomimo występowania skał wapiennych o dużej miąższości, rozwój zjawisk krasowych na terenie Pienin jest bardzo słaby (występowanie skał klastycznych).


Najbardziej znanym przykładem malowniczych form skalnych jest przełom Dunajca, gdzie niemal pionowe ściany dochodzą do kilkuset metrów wysokości. Pieniny należą do gór średnich- najwyższym szczytem parku są Trzy Korony (982 m n.p.m.). Park leży w reglu dolnym, w piętrze lasów bukowych- zatem największą powierzchni zajmuje buczyna karpacka z wariantami ciepłolubnymi. Na niewielkich powierzchniach występuje jaworzyna górska i naskalne laski sosnowe. Sosna rośnie w zasadzie tylko na szczytach i półkach skalnych, jako relikt z wczesnego holocenu. Do najciekawszych siedlisk roślin w Pieninach należą ciepłe łąki pienińskie oraz łąki ziołoroślowe. Należą one do najbogatszych w gatunki roślin ekosystemów w Polsce i na Słowacji (30-40 gatunków roślin kwiatowych na 1m2) i stanowią siedlisko licznych owadów.

Flora roślin naczyniowych parku liczy ok. 1100 gatunków. Obok gatunków niżowych występują tu gatunki wysokogórskie, relikty arktyczne, rośliny południowe i stepowe oraz endemity pienińskie (mniszek i pszonak pieniński). Osobliwością jest chryzantema Zawadzkiego.
Występuje tu również prawie ponad 200 gatunków mchów, 50 gatunków wątrobowców, ponad 360 gatunków porostów, 400 gatunków glonów. Spośród rzadszych roślin można tu wymienić storczyki (występuje ponad 30 gatunków): bzowy, samiczy, męski, podkolan biały, listera jajowata, storczyca kulista, gółka długoostrogowa. Innym bardzo interesującym elementem szaty roślinnej jest naskalna murawa górska, z roślinami górskimi i ciepłolubnymi. Flora chroniona parku liczy 51 gatunków ściśle chronionych i 13 częściowo.



Spośród ssaków występuje 60 gatunków, m.in.: ryś, żbik, wydry i rzadko wilki. Osobliwością jest występowanie ryjówki górskiej i zębiełka karliczka. Spośród 170 gatunków ptaków do najciekawszych należą: puchacz, pomurnik i nagórnik skalny. Występuje tu również 10 gatunków płazów, 6 gatunków gadów, i najliczniejsza w Polsce fauna motyli. Najciekawszym gatunkiem tej grupy jest niepylak appollo, który ma tu jedyną populację w Polsce, poddaną obecnie restytucji przez wzmacnianie populacji naturalnej osobnikami pochodzącymi z hodowli. W wodach parku stwierdzono występowanie 26 gatunków ryb.


Mapa pochodzi ze strony www.sromowce-nizne.pl



Copyright © MUWIT.pl    O portalu |  autorzy |