Aktualizacja: wrzesień'2020



Narwiański Park Narodowy
oprac. Ziellona




Dane teleadresowe:

Narwiański Park Narodowy
Kurowo 10
18 – 204 Kobylin Borzymy
tel. +48 85 7181417,
tel/fax.+48 86 4764811, +48 86 4764812
e-mail: npn@npn.pl





źródło fotografii



Najważniejszym walorem przyrodniczym Narwiańskiego Parku Narodowego jest unikatowy system rzeki, która płynie na tym obszarze wieloma łączącymi i rozdzielającymi się korytami. Dolina Narwi jest również ważną ostoją ptaków wodno błotnych oraz miejscem ich odpoczynku podczas wędrówek.

Narew jest największą rzeką północno-wschodniej Polski o całkowitej długości 484 km, z czego 36 km znajduje się po stronie Białoruskiej. Jej źródła znajdują się w białoruskiej części Puszczy Białowieskiej. Główne dopływami są Supraśl, Biebrza i Pisa (prawostronne) oraz Bug (lewostronny). W granicach Narwiańskiego Parku Narodowego dopływają następujące cieki: Liza, Szeroka Struga, Kowalówka, Awissa, Turośnianka, Czaplinianka i Kurówka.

Odcinek objęty najwyższą formą ochrony ma 45 kilometrów i obejmuje dolinę pomiędzy miejscowościami Suraż i Rzędziany. Jego najważniejszym walorem przyrodniczym jest unikatowy charakter rzeki. Ten nietypowy, wielokorytowy system rzeczny nosi nazwę „anastomozujący”.

Rzeka anastomozująca jest reprezentowana przez gęstą sieć różnej szerokości i długości koryt rzecznych, które naprzemiennie łącząc się i rozdzielając, tworzących bardzo skomplikowany labirynt. Elementy, które wyróżniają ten system spośród innych to przede wszystkim tzw. kanałowa budowa koryt oraz ich stabilność boczna. Cechy te oznaczają, że cieki mają znaczną głębokość już przy samym brzegu i stosunkowo płaskie dno, a brzegi są zabezpieczone przed erozją boczną przez zwarty system korzeniowy roślin. Charakterystyczna jest także znaczna głębokość w stosunku do szerokości. Bywa, że odnoga rzeki mająca miejscami 2 metry szerokości może mieć nawet 2-2,5 metra głębokości.

Rozdzielanie się istniejącego koryta umożliwia jednoczesne nałożenie się kilku czynników, z których najważniejszy to powtarzające się, regularne i długotrwałe zalewanie doliny, do którego dochodzi co najmniej raz w roku, zazwyczaj wiosną i jest związane z topnieniem śniegów. Często jednak wylewy zdarzają się również latem, głównie w czerwcu lub lipcu, kiedy na skutek znacznych opadów zarośnięte już roślinnością wodną koryta nie są w stanie pomieścić zwiększonej ilości wody. Wylewająca się na brzegi woda, jeżeli długo płynie zalaną doliną, może w niektórych miejscach, np. wzdłuż ścieżek zwierząt do wodopoju, wydrążyć nowe koryta. Wylewaniu się wody na brzegi sprzyjają też zatory lodowe (wiosną) i roślinne (latem). Powodują one spiętrzenie wody w istniejącym korycie i wystąpienie wody na brzeg.

Powstające początkowo koryto przejmuje tylko część wody ze starego, a później, jeżeli warunki atmosferyczne są w następnych latach korzystne, doprowadzi z czasem do jego zamarcia i przekształcenia w tzw. starorzecze. Jeżeli jednak nastąpią lata suche, nowo tworzące się koryto zarośnie i nie przejmie wody ze starego cieku. W związku ze zmiennością warunków atmosferycznych, do tworzenia nowych koryt dochodzi stosunkowo rzadko, cały system anastomozujący jest więc trwały i mało zmienny w czasie.



Narwiański Park Narodowy został powołany na mocy Rozporządzenia rady Ministrów z dnia 1 lipca 1996 roku. Położony jest w północno-wschodniej Polsce, województwie podlaskim, 30 km na zachód od Białegostoku. Jego granica przecina obszar dwóch powiatów (białostockiego i wysokomazowieckiego) i siedmiu gmin (Choroszcz, Tykocin, Turośń Kościelna, Suraż, Łapy, Kobylin Borzymy, Sokoły). Park obejmuje obszar doliny Narwi pomiędzy Surażem, a Rzędzianami. W geograficznym ujęciu NPN położony jest w mezoregionie Dolina Górnej Narwi należącym do Niziny Północnopodlaskiej.

Narwiański Park Narodowy znajduje się w Dolinie Górnej Narwi. Park został utworzony w 1996 roku, jego symbolem jest zagrożony wyginięciem gatunek ptaka- błotniak stawowy.

Ekosystemami dominującymi, stanowiącymi prawie 90% powierzchni parku są bagna, tereny podmokłe i wody. Unikatowy układ bardzo różnorodnych środowisk zapewnia rozwój bogatej flory wodno-lądowej i bagiennej. W NPN występuje około 50% wszystkich zespołów roślinności szuwarowej i wodnej z całej Polski.

Na obszarze Narwiańskiego PN występuje 11 roślinnych zespołów związanych ze środowiskiem wodnym oraz 56 zespołów roślinnych związanych ze środowiskiem lądowym, w tym podmokłym i bagiennym. Dominują tereny otwarte; szuwary właściwe i turzycowe, wilgotne łąki i zakrzaczenia wierzbowe. Lasów jest niewiele, przeważają olsy oraz sadzone bory sosnowe. Na mineralnych wzniesieniach zwanych grądzikami spotyka się zbiorowiska grądowe, występują też ciepłolubne murawy kserotermiczne.

Dolinę Narwi charakteryzuje tzw. strefowość ekologiczna, polegająca na zmienności zbiorowisk roślinnych począwszy od koryta rzeki, a przesuwając się w kierunku skraju doliny.

Rośliny ekosystemów wodnych charakteryzują się dużą różnorodnością gatunkową.
Najbogatszymi siedliskami są starorzecza, zarówno odcięte jak i trwale połączone nurtem, występuje tu m.in. zbiorowisko żabiścieku pływającego i osoki aloesowatej czy też zbiorowiska lilii wodnych. Brzegi oraz teren przy korycie porastają szuwary właściwe. Jest to ubogi florystyczne zespół wysokiej, roślinności z dominacją trzciny pospolitej. Ponadto spotykamy tam pałkę wąsko- i szerokolistną, mannę mielec, mozgę trzcinowatą, tatarak i kosaciec żółty. Strefę za szuwarami właściwymi, lub bezpośrednio w sąsiedztwie koryta rzeki porasta zabagniony szuwar wielko turzycowy. Najbardziej typowy jest torfotwórczy szuwar turzycy sztywnej, który tworzy zbiorowisko o wyraźnej strukturze kępkowej. Ważnym elementem krajobrazu parku są zarośla wierzbowe występujące w postaci niewielkich powierzchniowo płatów na brzegach koryt rzecznych, wśród szuwarów trzcinowych i łąk bagiennych.
Bardzo charakterystyczne dla doliny Narwi są wilgotne łąki, na których rosną różne gatunki traw oraz rośliny zielne, reprezentowane m.in. przez rzeżuchę łąkową, firletkę poszarpaną, jaskier ostry i krwawnicę pospolitą, które podczas kwitnienia tworzą barwne kobierce. Łąki są koszone zazwyczaj dwa razy w roku. Na obrzeżach doliny rosną lasy bagienne reprezentowane w Narwiańskim PN przez ols porzeczkowy, o charakterystycznej strukturze. Wyróżnić tu można wyraźne wyniesienia ponad powierzchnie gruntu – kępy oraz obniżenia pomiędzy nimi, najczęściej zalane wodą – dolinki. Na terenie Narwiańskiego Parku Narodowego występują również wyniesienia mineralne nazywane „grądzikami”. Porastają je lasy liściaste (lipowo – dębowo – grabowe) oraz ciepłolubne murawy.

Flora roślin naczyniowych NPN liczy ponad 660 gatunków, z 89 rodzin. Najliczniej są reprezentowane złożone (72 gatunki) i trawy (68 gatunków).

W Parku występują 3 gatunki zagrożone i ujęte w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin są to: czarcikęsik Kluka (Succisella inflexa, fiołek torfowy (Viola epipsila), turzyca strunowa (Carex chordorrhiza).

Gatunki objęte ochroną ścisłą: widłak jałowcowaty, widłak goździsty, orlik pospolity, włosienicznik wodny i skąpopręcikowy, rukiew wodna, rosiczka okrągłolistna, fiołek torfowy, centuria zwyczajna, miodownik melisowaty, gnidosz błotny, pływacz zwyczajny, czarcikęsik Kluka, mieczyk dachówkowaty, kosaciec syberyjski, turzyca strunowa, stoplamek krwisty, stoplamek plamisty, stoplamek szerokolistny, goździk pyszny, goryczka wąskolistna, wielosił błękitny.

Częściową: grążel żółty, grzybienie białe, porzeczka czarna, kruszyna pospolita, pierwiosnek lekarski, bobrek trójlistkowy, kalina koralowa, kocanki piaskowe, konwalia majowa oraz kopytnik pospolity


Rośliny łąkowe:

gatunki zagrożone i pod ścisłą ochroną:


Gatunki objęte ochroną częściową:

Bagienna dolina Narwi w granicach Narwiańskiego Parku Narodowego jest obecnie jednym z nielicznych obszarów zalewowych dolin rzecznych Europy. Ze względu na specyficzną rzeźbę terenu jest typowym szlakiem migracyjnym ssaków kopytnych. Jednak jej największym bogactwem są ptaki, przede wszystkim gatunki wodno-błotne. Rozległe obszary trzcinowisk, turzycowisk i zarośli są idealnym miejscem ich żerowania i gniazdowania. Wiosenne rozlewiska zachęcają również do odpoczynku podczas przelotów.

Ryby

Narew zamieszkują gatunki typowe dla rzeki nizinnej. Urozmaicona sieć rzeczna – strefa nurtu, starorzecza przypływowe okresowe rozlewiska i oczka wodne stwarzają dogodne warunki do życia zarówno ryb drapieżnych, jak i planktonożernych. Spośród drapieżników występuje m.in. szczupak, sum, okoń, boleń i miętus. Ponadto w wodach Narwi spotyka się m.in. następujące gatunki płoć, lin, leszcz. Do gatunków objętych ochroną należą: różanka, koza, śliz piskorz i minóg ukraiński (bezżuchwowiec).

Płazy i gady

Tereny podmokłe, które występują na obszarze Narwiańskiego Parku Narodowego sprzyjają obecności płazów, których występuje tu 13 gatunków, zarówno płazy ogoniaste, jak i bezogonowe.. Najliczniej reprezentowane są żaby brunatne, które stanowią ponad 60% ogółu obserwowanych płazów, wśród których dominuje żaba trawna. Poza tym występują żaba moczarowa, żaby zielone: śmieszka, jeziorowa i wodna; ropuchy: szara, zielona i paskówka oraz kumak nizinny, grzebiuszka ziemna i rzekotka drzewna. Przedstawiciele płazów ogoniastych to traszka zwyczajna i grzebieniasta. W Narwiańskim Parku Narodowym występują tylko 3 gatunki gadów, do których należy jaszczurka żyworodna, jaszczurka zwinka i zaskroniec zwyczajny.


Ichtiofauna:

Płazy i gady:

Ptaki:

Ptaki
Dolina Narwi jest obszarem, który charakteryzuje się występowaniem corocznych wiosennych zalewów, rozbudowaną siecią koryt rzecznych, a także niedostępnością terenu. Są to czynniki, które wpływają na słabą penetrację terenu przez człowieka. Szuwary trzcinowe i turzycowe oraz zarośla stanowią bezpieczne miejsca ich gniazdowania i żerowania. Na terenie NPN stwierdzono stałe lub okresowe występowanie 203 gatunków ptaków, z których 155 to gatunki lęgowe oraz prawdopodobnie lęgowe, pozostałe spotykane są podczas przelotów. Znajduje 19 gatunków ptaków wodno-błotnych, które są uznawane za zagrożone w skali Unii Europejskiej (wymienione w I Załączniku Dyrektywy Ptasiej) należą do nich m.in. bąk, błotniak łąkowy, rybitwa białowąsa, kropiatka, zielonka, batalion, dubelt. 12 gatunków zostało wymienionych w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt jako gatunki zagrożone w skali kraju: bociana czarnego, cyraneczkę, rożeńca, błotniaka zbożowego, błotniaka łąkowego, orlika krzykliwego,kulika wielkiego, sowę błotną, kraskę i wąsatka, a 1 gatunek – wodniczka (Acrocephalus paludicola) uznano za kwalifikujący obszar Parku jako ostoje ptaków o randze europejskiej, zgodnie z kryteriami BirdLife International.

Dolina Narwi do doskonałe miejsce odpoczynku i żerowania ptaków podczas wiosennych przelotów, możemy wówczas obserwować nawet kilkutysięczne stada gęsi, kaczek i łabędzi. Symbolem Narwiańskiego Parku Narodowego jest błotniak stawowy, najliczniejszy spośród trzech gatunków błotników spotykanych w dolinie. Charakteryzuje go dymorfizm płciowy: samica ma brunatne upierzenie z jasną głową; samiec brązowy z szarym ogonem i szaro- czarnymi skrzydłami. Zakłada gniazda w gęstych trzcinach. Para dorosłych ptaków oblatuje stale swoje terytorium z charakterystycznym dla błotników uniesieniem skrzydeł w kształcie litery V.


Błotniak stawowy - symbol NPN:

Błotniak stawowy (Circus aeruginosus)

Długość ciała: 48-56.
Ptak nieco mniejszy i smuklejszy od myszołowa, o węższych skrzydłach i dłuższym ogonie.
Samiec ciemnobrązowy z żółtawą, kreskowaną głową i popielatymi plamami na skrzydłach i ogonem.
Samica brunatna z żółtym wierzchem głowy, gardłem i plamami na ramionach. Lata ze skrzydłami uniesionymi do góry.


Ssaki

Bagienna dolina Narwi w granicach Narwiańskiego Parku Narodowego jest obecnie jednym z nielicznych obszarów zalewowych dolin rzecznych Europy. Na terenie Parku stwierdzono występowanie 34 gatunków ssaków należących do następujących grup: ssaki kopytne, drapieżne, gryzonie, owadożerne, zajęczaki i nietoperze. Do gatunków objętych ścisłą ochroną prawną należą: kret, ryjówka aksamitna, ryjówka malutka, rzęsorek rzeczek, zębiełek białawy , wiewiórka, gronostaj i łasica. Bóbr oraz wydra są objęte ochroną częściową. Z jednej strony wąski i rozciągnięty wzdłuż koryta Narwi obszar stanowi niewielką przestrzeń i nie może służyć w całości jako rewir dużych ssaków. Ale ze względu na specyficzną rzeźbę terenu z układem charakterystycznych środowisk podmokłych jest typowym szlakiem migracyjnym dla niektórych kopytnych – łoś, dzik i występujący tu sporadycznie jeleń.

Bezkręgowce

Najbogatszy, ale też najsłabiej poznany jest świat bezkręgowców zarówno wodnych, jak i lądowych. Spośród tych ostatnich najlepiej poznane to pająki oraz owady - ważki i motyle dzienne. W Narwiańskim Parku Narodowym występuje 150 gatunków pająków, z których 21 to gatunki rzadkie, znane tylko z pojedynczych stanowisk w Polsce. Środowiska związane z woda zasiedlają gatunki, które potrafią poruszać się po powierzchni wody i pływać – są to np. topik, bagnik nadwodny. Strefę szuwarów zamieszkują gatunki związane z brzegami zbiorników np. krzyżak nadwodny, tygrzyk paskowany.

Najliczniejszą grupą zwierząt są owady - grupa zwierząt, zamieszkująca środowisko lądowe, która wtórnie przystosowała się również do środowiska wodnego. Są to pierwsze zwierzęta, które posiadły umiejętność aktywnego lotu.


Ścieżki edukacyjne


Siedziba Narwiańskiego Parku Narodowego zlokalizowana jest w zabytkowym XIX wiecznym dworze w miejscowości Kurowo. Założenie obejmujące dwór oraz otaczającą go część parkowo-ogrodową jest wpisane do rejestru zabytków. W budynku znajduje się niewielka ekspozycja przyrodnicza prezentująca walory przyrodnicze i kulturowe Doliny Narwi, w hallu organizowane są wystawy czasowe. Znajduje się tu również sala edukacyjna na około 30 osób, w której organizowane są prelekcje i pokazy. Z wieży widokowej można podziwiać panoramę doliny.

Ssaki:


Na obszarze Narwiańskiego Parku Narodowego znajdują się 3 ścieżki przyrodnicze


Narew jest jedną z najmłodszych dużych rzek w Polsce w górnym biegu liczy około 13 tysięcy lat. Dolina Narwi od roku 1986 funkcjonuje jako obszar chronionego obszaru. Powierzchnia Doliny wynosi 42802 ha (bez Narwiańskiego Parku Narodowego). Walory przyrodnicze i cechy krajobrazu doliny Narwi decydują o jej dużej atrakcyjności turystycznej.

Wybitne możliwości rozwojowe ma turystyka krajoznawcza zorganizowana na terenie Parku, o profilu dydaktycznym i wychowawczym oraz turystyka specjalistyczna: wędkarstwo, łowiectwo i zbieractwo ziół. Wszystko to daje dużą szansę rozwoju agroturystyki w pobliskich miejscowościach. Turystyka krajoznawcza zarówno w otulinie, jak i wewnątrz Parku nastawiona jest na wędrówki piesze, kolarskie i wodno-kajakowe.

KŁADKA WŚRÓD BAGIEN” - KUROWO

Ścieżka przedstawia najważniejsze zbiorowiska roślinne Narwiańskiego PN oraz organizmy związane z poszczególnymi siedliskami. Ma 1 km długości, z czego 600 metrów prowadzi kładką z dwoma tarasami widokowymi. Specyfika roślinności Narwiańskiego Parku Narodowego polega na przestrzennym przenikaniu się ekosystemów lądowych z wodnymi, wynikające z wyjątkowo bogatej sieci koryt rzecznych. Stwarza to doskonałe warunki do występowania licznych zespołów roślinnych, a tym samym zróżnicowania siedlisk. Rośliny zasiedlające obszar Narwiańskiego Parku Narodowego tworzą naturalne w niewielkim stopniu przekształcone zbiorowiska. Duże zróżnicowanie powala znaleźć niszę ekologiczną wielu gatunkom, dzięki czemu obszary charakteryzują się wysoką bioróżnorodnością. Na trasie ustawiono 13 tablic edukacyjnych i zlokalizowano następujące przystanki: rzeka, trzcinowisko, turzycowisko, wilgotne łąki, zarośla wierzbowe i ols .

PARK PRZYDWORSKI – KUROWO

Podczas spaceru terenie otaczającym zabytkowy dworek siedzibę Dyrekcji Parku, można poznać historię tego miejsca, a także warunki życia jego mieszkańców. W parku ustawiono 8 tablic edukacyjnych o następującej tematyce: historia dworu w Kurowie, zwiastuny wiosny, gniazdo wędrowca (bocian biały), życie pszczół, tradycyjny sad owocowy, drzewa i krzewy, skrzydlaci mieszkańcy parku , klejnoty Narwiańskiego PN (flora).

KŁADKA WANIEWO – ŚLIWNO

Ścieżka przyrodnicza biegnąca w poprzek doliny Narwi, która obrazuje większość ekosystemów parkowych. Jest to teren bagienny, z natury niedostępny, więc kładka o długości 1050 m pozwala odwiedzającym dotarcie do „serca” Parku bez konieczności korzystania z łodzi lub kajaka. Niewątpliwą atrakcją tej ścieżki jest przeprawa przez liczne w tym miejscu koryta rzeczne przy pomocy pływających pomostów umocowanych na linach. Mniej więcej pośrodku trasy, w miejscu dawnego zamczyska, znajduje się wieża widokowa, z której można podziwiać panoramę doliny. Przy ścieżce znajduje się 5 tablic edukacyjnych, dzięki którym można zapoznać się z najważniejszymi walorami przyrodniczymi i kulturowymi tego obszaru.

Turystyka aktywna:

W samym Parku są jedynie szlaki wodne przeznaczone dla kajakarzy. Jednym z nich jest spływ "Kajakiem wokół Kurowa",. Na jego trasie można zwiedzić fort "Koziołek", jedyny w swoim rodzaju przykład dawnej sztuki fortyfikacyjnej. Niecodzienną atrakcją turystyczną są przewozy łodzią zwaną "pychówką". Dawniej używane były do przewozu siana z łąk położonych pomiędzy korytami rzeki oraz połowu ryb.


Ze względu na niedostępność terenu najlepszą formą poznania przyrody Parku są spływy kajakowe lub przejażdżki łodziami „pychówkami” podczas których można poznać Park „od środka”.

„NARWIAŃSKI LABIRYNT” Szlak stanowi ostatni etap 150 km spływu Narwią od zbiornika Siemianówka lub z miejscowości Narewki. Przebieg: Suraż 0,0 km – Uhowo 9,0 km – Bokiny 17,0 km – Topilec 21,0 km – Kolonia Topilec 25,0 km – Waniewo 31,0 km – Kurowo 37,0 km - Radule 42,0 km – Rzędziany 46 km

TRASA TURYSTYCZNO-PRZYRODNICZA „KAJAKIEM WOKÓŁ KUROWA” Wycieczka tym szlakiem kajakiem lub łodzią „pychówką” pozwala poznać najatrakcyjniejszą część doliny Narwi. W krótkim czasie (od 45 min do ok. 3 godzin) można zobaczyć jeden z najciekawszych fragmentów parku, m.in. położoną na bagnach dawną redutę obronną „Koziołek” oraz „zerwany most”, z którego roztacza się piękny widok na dolinę. Szlak ma trzy warianty tzw. małą (1,6 km), średnią (3,2 km) i dużą pętlę (7,7 km).



Trasy rowerowe znajdują się na obrzeżach Parku i w jego otulinie. Przebiegają po drogach żwirowych lub rzadko uczęszczanych. W wielu miejscach przecinają je szlaki piesze. Najkrótszym z nich jest ścieżka przyrodnicza "Kładka wśród bagien" w Kurowie, która prowadzi przez różnorodne ekosystemy w Parku. Niewątpliwą atrakcją szlaku pieszego jest również kładka przyrodnicza zlokalizowana pomiędzy miejscowościami Waniewo i Śliwno. Pozwala ona na dotarcie do "serca" Parku bez konieczności korzystania z łodzi lub kajaka. To przeprawa przez liczne w tym miejscu koryta rzeczne przy pomocy pływających pomostów umocowanych na linach. Po środku trasy, w miejscu dawnego zamczyska znajduje się wieża widokowa, z której można podziwiać panoramę doliny.

PODLASKI SZLAK BOCIANI - 200 km, znaki czerwone

Łączy Białowieski Park Narodowy z Narwiańskim i Biebrzańskim, a biegnie wzdłuż doliny Narewki, Narwi i Biebrzy. Przebieg: Białowieża (BPN) - Pogorzelce - „droga narewkowska”- Gruszki - Narewka - Stare Lewkowo - Odrynki - Narew - Trześcianka - Puchły - Kaniuki - Wojszki - doktorce - Zawyki - Suraż - Turośń Dolna - Dobrowoda - Baciuty – Bokiny - Kurowo (NPN) - Pajewo - Radule - Leśniki - Tykocin - Tatary - Piaski - Łaziuki - Łazy Duże - Słomianka - Zajki - Laskowiec - Strękowa Góra - Gugny - Dobarz - Osowiec-Twierdza (BPN) - Goniądz.

OBWODNICA NARWIAŃSKA – 90 km, znaki niebieskie

Szlak rowerowy biegnący wokół Narwiańskiego Parku Narodowego i jego otuliny. Przebiega przez następujące miejscowości: Choroszcz – Baciuty – Turośń Dolna – Suraż – Łapy – Płonka Kościelna – Waniewo – Kurowo – Jeżewo Stare – Tykocin – Choroszcz

SZLAK ŚWIATOWIDA – 20 km, znaki zielone

Łączy Białystok z Narwiańskim Parkiem Narodowym, przebieg: Białystok – Krupniki - Barszczewo - Konowały - Kruszewa.

Szlak Łącznikowy - 8 km znaki czarne

pomiędzy Miejscem Obsługi Rowerzystów w Pańkach na szlaku Green Velo z Centrum Informacji Turystycznej w Waniewie, częściowo prowadzi po kładce Waniewo - Śliwno

Szlaki piesze

Ze względu na to, że obszar Narwiańskiego PN obejmuje bagienną doliną rzeki nie wyznaczono tu szlaków pieszych. Natomiast znakowane trasy służące do uprawiania tego rodzaju turystyki przebiegają przez otulinę Parku. Należą do nich:

SZLAK IM. WŁ.PUCHALSKIEGO – 41km, znaki czerwone

Łapy Osse – Płonka Kościelna – Łupianka Stara – Bokiny – Wólka Waniewska – Jeńki – Waniewo – Kurowo – Pajewo – Jeżewo Stare. Poświęcony pamięci znakomitego fotografika, twórcy filmów przyrodniczych i propagatora przyrody nadnarwiańskiej Włodzimierza Puchalskiego. Na trasie znajduje się min. osiedle kolejarskie w Łapach Osse, kościół z cudownym obrazem Matki Bożej w Płonce Kościelnej, doskonały punkt widokowy na dolinę Narwi w okolicach Bokin, siedziba Narwiańskiego PN w Kurowie

SZLAK IM. ZYGMUNTA GLOGERA – 47 km znaki zielone Nowosiółki – Choroszcz – Ruszczany – Rogowo – Pańki – Rzędziany – Leśniki – Sanniki – Tykocin – Jeżewo Stare. Szlak poświęcony pamięci Zygmunta Glogera wybitnego etnografa, historyka mieszkającego w Jeżewie Starym. Na szlaku warte dokładnego zwiedzenia są Choroszcz z letnią rezydencją Branickich, Tykocin z synagogą wielką, kościołem, ruinami zamku Zygmunta Augusta. Trasa prowadzi częściowo wzdłuż granicy Narwiańskiego PN, przez groblę, a następnie jaz na rzece.

SZLAK NADNARWIAŃSKI – 35 km znaki żółte Białystok Nowe Miasto – Księżyno - Trypucie – Zawady – Topilec – Izbiszcze – Śliwno – Kruszewo – Pańki. Prowadzi z Białegostoku do skraju Narwiańskiego Parku Narodowego i biegnie tam wzdłuż miejscowości położonych na prawym brzegu rzeki. Po drodze cerkiew i zabytkowy cmentarz w Topilcu, miejsce biwakowe i wieża widokowa w Kolonii Topilec.

SZLAK WŁÓKNIARZY – 68 km znaki niebieskie

Strabla – doktorce –Zawyki - Suraż – Borowskie Żaki – Turośń Dolna – Markowszczyzna – Niewodnica Kościelna – Kościuki – Choroszcz – Żółtki – Dzikie – Fasty. Nawiązuje do miejsc związanych z początkiem przemysłu włókienniczego.



Copyright © MUWIT.pl    O portalu |  autorzy |