Aktualizacja: wrzesień'2020



Magurski Park Narodowy





Dane teleadresowe:

Magurski Park Narodowy
Krempna 59, 38-232 Krempna
tel.(0-13) 441-40-99
dyrekcja@Magurskipn.pl




źródło fotografii



Magurski Park Narodowy ustanowiony został 1 stycznia 1995 r. Zajmuje powierzchnię 19962 ha, w tym na terenia gminy Sękowa (Małopolskie) 624 ha. Leży na pograniczu województwa Małopolskiego i Podkarpackiego.

Park leży w środkowej części Beskidu Niskiego. Obejmuje znaczną część obszaru źródliskowego Wisłoki: najwyższą część Pasma Magurskiego oraz fragment głównego grzbietu karpackiego przy granicy ze Słowacją. Park ma charakter leśny- lasy zajmują 93% powierzchni parku. Reszta powierzchni jest przeważnie zajęta przez półnaturalne, nie użytkowane od ponad 50 lat grunty dawnych wsi (głównie łąk i pastwisk).

Krajobraz parku to typowy krajobraz gór średnich i niskich. Dominują nieodporne skały fliszu karpackiego płaszczowiny Magurskiej. Miejscami wypiętrzone są synkliny twardego, odpornego na erozję piaskowca Magurskiego, tworząc bardzo urozmaicone wychodnie (z najciekawszych: Diabli Kamień pod Foluszem, czy Kornuty nad Bartnem).

Główny element krajobrazu Magurskiego PN tworzy grzbiet Magury Wątkowskiej (Wątkowa 847 m n.p.m.).


mapa pochodzi ze strony parku




Krajobraz:



Magura Wątkowska
foto: ze strony parku
Flora:



Obrazki plamiste (faza kwitnienia- lipiec)

Północny skłon grzbietu urozmaicony źródłowymi wcięciami potoków Bednarka i Kłopotnica. Interesujący krajobrazowo jest kocioł źródliskowy nad Foluszem. Południowe stoki masywu, z rzadka urozmaicone potokami, opadają stromo do wsi Bartne. Wschodnia część Magury ma formę grzbietu o pojedynczych małych garbach oddzielonych przełęczami. Dłuższe pasma występują na południu parku, w niższym od Magury głównym łańcuchu Karpat (np. wzgórza na Tysowym- 713 m n.p.m.). Głównym elementem sieci wodnej parku jest rzeka Wisłoka z licznymi dopływami. Ma typowo górski charakter. Tworzy malownicze przełomy (Nieznajowa-Rozstajne, Ostryszne- Myscowa), kaskady i tzw. "banie".

Szata roślinna parku ma charakter przejściowy między Karpatami Wschodnimi a Zachodnimi. Warunki klimatyczne niskich gór sprzyjają występowaniu roślin podgórskich i ciepłolubnych. W lasach, które pokrywają 93% parku zaznacza się piętro pogórza (do 530 m n.p.m.) z zachowanymi fragmentami naturalnych zbiorowisk grądowych, olszynki karpackiej i olszynki bagiennej. W reglu dolnym (powyżej 530 m n.p.m.) przeważa żyzna buczyna karpacka, z reguły w niższych klasach wieku. W obu piętrach znaczne powierzchnie zajmują lasy jodłowe (zdrowe i dobrze odnawiające się), jodłowo-świerkowe oraz pochodzące ze sztucznych nasadzeń (sosnowe i brzozowe). Naturalne starodrzewia pokrywają ok. 36% powierzchni parku, naturalne drzewostany w młodszych klasach wieku- 31%, drzewostany sztuczne- 26%, obszary rolnicze niezalesione ok.7% Flora parku jest jeszcze słabo poznana. Jak dotąd znaleziono tu 30 zbiorowisk roślinnych i 550 gatunków roślin naczyniowych. Flora jest zdominowana przez rośliny leśne. Naliczono 45 gatunków roślin górskich. Z gatunków wschodniokarpackich wymienić można sałatnicę leśną, kostrzewę górską i smotrawę okazałą. Florę zachodniokarpacką reprezentuje przytulia okrągłolistna.

Flora chroniona liczy sobie 41 gatunków. M.in. występują tu: tojad dzióbaty i tojad mołdawski, obrazki plamiste, buławnik wielokwiatowy, żłobik koralowy, goździk kosmaty. Do osobliwości florystycznych należy zaliczyć występowanie kozłka trójlistkowego. Park obejmuje bogate ostoje fauny leśnej, typowej dla niższych położeń gór. Fauna ssaków obejmuje 35 gatunków, z których na szczególną uwagę zasługują duże i rzadkie drapieżniki: niedźwiedź, wilk, ryś, żbik. Dość licznie występuje wydra. Kilka lat temu zostały introdukowane bobry. Rzadko zachodzi z bieszczadzkich ostoi żubr. Ostatnio pojawił się jenot. Avifauna obejmuje 137 gatunków w tym 108 lęgowych, w większości leśnych. Występują tu tak rzadkie gatunki, jak: orzeł przedni, orlik krzykliwy, puchacz, bocian czarny, dzięcioły: białogrzbiety i trójpalczasty. Ryby MPN należą do 10 gatunków. Dość licznie spotykany pstrąg potokowy. Spośród owadów występuje tu nadobnica alpejska, której populacja jest tutaj jeszcze dość liczna i kozioróg bukowiec. Na obszarze parku stwierdzono 132 gatunki ryjkowców, wśród których zaznacza się przewaga gatunków wschodniokarpackich i dość duży udział gatunków południowych.

Ciekawostką faunistyczną jest skalnik prozerpina, reprezentujący ciepłolubne gatunki południowe, do których należy zalatująca tu sporadycznie zmierzchnica trupia główka. Na terenie parku stwierdzono 135 gatunków zwierząt chronionych prawem, ponadto 20 dalszych przebywa tu okresowo. 98 z nich to ptaki, 15 gatunków ssaków, 11 gatunków herpetofauny i 12 gatunków bezkręgowców.




Ssaki nieco większe:


Ptaki drapieżne:





Copyright © MUWIT.pl    O portalu |  autorzy |