Aktualizacja: wrzesień'2020



Bieszczadzki Park Narodowy




Dane teleadresowe:


Bieszczadzki Park Narodowy
Ustrzyki Górne 19
(13) 4610650




źródło fotografii




BPN utworzony został w 1973 roku. Zajmował wtedy obszar zaledwie 5725 ha. Rozszerzony w 1989 r. do 15710 ha., objął niemal wszystkie połoniny i jodłowo-bukową Puszczę Karpacką. W 1990 powiększono Park do 27.064 tys. ha. Jest to teraz największy park Narodowy w Polsce.

Bieszczadzki PN leży w zachodniej części Karpat Wschodnich. Obejmuje pasmo górskie zbudowane ze skał osadowych, powstałych w okresach kredy i starszego trzeciorzędu, zwanych fliszem karpackim. Wzniesienia osiągają raczej średnie wysokości- najwyższy szczyt Tarnica sięga 1346 m n.p.m.
Antyklinalne grzbiety są najczęściej zbudowane z odpornych na wietrzenie piaskowców, synkliny z mniej odpornych łupków krośnieńskich. Grzbiety górskie są dość zaokrąglone, pokryte roślinnością trawiastą z niewielkimi, malowniczymi skałkami, pojedynczymi lub formującymi skalne grzebienie oraz leżącymi u ich podnóża gołoborzami. Pod grzbietami gór znajdują się źródliska dające początek ciekom wodnym. Stoki gór są pokryte głęboko wciętymi korytami potoków. Grzbiety są rozdzielone dość rozległymi dolinami rzek, których koryta są przegrodzone charakterystycznymi progami. Sieć rzeczna ma przebieg kratowy.
W górnych odcinkach Sanu, Wołosatego i Wetlinki występują niewielkie torfowiska wysokie. Część z nich poddana została silnej antropopresji na skutek zagospodarowania rolniczego przyległych terenów. Górny odcinek Sanu płynący bardzo szeroką doliną przyjmuje bardziej "nizinny" charakter.

Szata roślinna Bieszczadzkiego PN ma stosunkowo naturalny charakter. Charakterystyczny jest wysoki stopień lesistości (ponad 80%). Szczególnie wysoką wartość przyrodniczą przedstawiają starodrzewie bukowe, bukowo-jaworowe, jaworowe i bukowo-jodłowe o puszczańskim charakterze. Na obszarze parku można wyróżnić wszystkie piętra roślinne typowe dla Bieszczadów:
  • piętro pogórza- sięga do ok. 600 m n.p.m., porośnięte jest głównie przez grąd,

  • piętro regla dolnego- od 600 do 1150 (1250) m n.p.m., w którym panuje buczyna karpacka,

  • piętro połonin (subalpejskie)- powyżej 1150 m n.p.m., zajmowane przez wysokogórskie zarośla, ziołorośla i traworośla oraz zespoły murawowe. Na skutek braku w Bieszczadach piętra regla górnego, piętro subalpejskie leży wyjątkowo nisko w porównaniu z pasmami górskimi Karpat Zachodnich.


  • Na terenie parku występuje około 100 zespołów i zbiorowisk reprezentujących roślinność rozmaitych siedlisk. Wśród fitocenoz leśnych dominującą rolę odgrywa buczyna karpacka, posiadająca kilka odmian siedliskowych i zajmująca największą powierzchnię. Siedliska uboższe zajmuje kwaśna buczyna i lasy jodłowo-świerkowe. W niższych położeniach w dolinach potoków najpospolitsza jest olszynka karpacka, rzadziej występuje górska olszyna bagienna i łęg olszowo-jesionowy. Sporą powierzchnię zajmują sztuczne drzewostany mieszane i zarośla olszy szarej na gruntach porolnych. Ok. 10% powierzchni parku zajmują lasy jaworowe i bukowe o charakterze pierwotnym.

    Rezerwaty:



    Jeziorka Duszatyńskie
    foto: Teresa
    Piętro połonin gromadzi niektóre z zespołów wschodniokarpackich (kwieciste ziołorośla, zarośla kosej olchy, murawy bliźniczkowe), a także traworośla, borówczyska, bażynowiska, zarośla jarzębinowe, zbiorowiska szczelinowe i murawy naskalne. W niższych położeniach, w krainie dolin tereny bezleśne zajmują głównie kośne, pastwiska i psiary. O wiele rzadsze są młaki, szuwary trawiaste i wysokoturzycowe, sporadyczne występują płaty roślinności wysokotorfowiskowej. Wśród najcenniejszych elementów szaty roślinnej krainy dolin wymienić należy roślinność torfowisk wysokich i niskich. Flora naczyniowa parku liczy aktualnie 680 gatunków, w tym 46 chronionych całkowicie i 10 częściowo. Wyróżniającą cechą bieszczadzkiej flory jest występowanie 31 gatunków wschodniokarpackich (olsza zielona, sałatnica leśna, turzyca dacka, chaber Kotschyego, ostrożeń wschodniokarpacki, dzwonek skupiony, lulecznica kraińska, starzec długolistny, smotrawa okazała, ciemiężyca biała, fiołek dacki i inne) w tym 7 endemicznych dla Karpat Wschodnich (tojad wschodniokarpacki, tojad taurycki, goździk kartuzek, wilczomlecz karpacki, pszeniec biały, przywrotnik turkulski, lepnica karpacka).

    Fauna Bieszczadzkiego PN zachowała wiele rzadkich gatunków nie występujących w innych częściach kraju i Europy. Szczególnie dotyczy to występowania dużych drapieżników: niedźwiedzia (48 osobników w 1993 r., średnio 8 samic w roku prowadzi młode), wilka (5 watah po ok. 5 osobników, zagęszczenie 4-5.8 osobnika/100km2 w zależności od pory roku), rysia (0.9-1.3 osobnika/100km2) i żbika. Do lasów parku wprowadzono żubra w formie z skrzyżowanej z żubrem kaukaskim. Na podkreślenie zasługuje liczne występowanie jelenia, o wysoce cenionych porożach. W parku prowadzona jest hodowla konia huculskiego- lokalnej rasy rodzimej. W górnym odcinku Sanu rozpoczęto program reintrodukcji bobra. Na terenie parku i jego otuliny stwierdzono występowanie 15 gatunków nietoperzy. Występują tu: podkowiec mały, nocek duży, nocek wąsatek, karlik malutki, borowiec wielki, mroczek późny, gacek brunatny, gacek szary, nocek orzęsiony, nocek Natterera, nocek Bechsteina, nocek rudy, mopek.

    Wśród 107 gatunków ptaków stwierdzonych na obszarze Parku, do najciekawszych należy występowanie: orła przedniego, gadożera, bociana czarnego, puchacza, włochatki, sóweczki, licznego puszczyka uralskiego i orlika krzykliwego, a z gatunków drobniejszych: dzięcioła białogrzbietego i trójpalczastego i w obrębie połonin płochacza halnego.


    Nietoperze i małe ssaki:

    Ssaki nieco większe:






    Copyright © MUWIT.pl    O portalu |  autorzy |